Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2008
Περί "προγαμιαίου" συμβολαίου Κυβέρνησης - Τραπεζών
του Παναγιώτη Μπαζιωτόπουλου
Περί "προγαμιαίου" συμβολαίου Κυβέρνησης - Τραπεζών
"Πιστεύω ότι οι τράπεζες είναι ποιο επικίνδυνες για την ελευθερία μας ακόμα και απο τους στρατούς που την επιβουλεύονται. Έχουν ήδη διαμορφώσει μια χρηματοδοτούμενη αριστοκρατία που έχει εξαναγκάσει την κυβέρνηση μας σε άμυνα. Η δυνατότητα έκδοσης χρήματος θα πρέπει να επιστρέψει στον έλεγχο του λαού στον οποίο το χρήμα ανήκει έτσι και αλλιώς..."
Θωμάς Τζέφερσον, Πρόεδρος ΗΠΑt: 1743 – 1826
Ο Θωμάς Τζέφερσον, τρίτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, άτομο πολυτάλαντο και κύριος εμπνευστής της δήλωσης της ανεξαρτησίας (Declaration of Independence) είχε ήδη εντοπίσει και εκφράσει τον προβληματισμό του για τον επικίνδυνο ρόλο των Τραπεζών όταν γίνονται υποχείρια της αριστοκρατίας (σημερινής ολιγαρχίας) και ενεργούν ενάντια στα συμφέροντα του λαού.
Πολλά χρόνια αργότερα ένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούσβελτ (FDR) αντιμετώπισε τις Τράπεζες με αντίστοιχο προβληματισμό παραμένοντας όμως πραγματιστής.
Ο νεοεκλεγείς το 1932 πρόεδρος Ρούσβελτ, βρέθηκε μέσα στη συνεχιζόμενη απο το 1929 καταστροφική πορεία της Αμερικανικής οικονομίας με τις Τράπεζες να καταρρέουν μαζί με την απομένουσα αυτοπεποίθηση του Αμερικανικού λαού...
Η πρώτη πράξη του προέδρου ήταν να εγκαινιάσει την άμεση επικοινωνία με τον λαό ξεκινώντας με την προσφώνηση «Φίλοι μου, θέλω να μιλήσω με σας, τους πολίτες των ΗΠΑ για το τραπεζικό μας σύστημα... Πιστέψτε με, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι ο φόβος... θα πρέπει να αντιληφθείτε οτι δεν είναι όλες οι τράπεζες ανίκανες να διαχειριστούν τα χρήματα που τους εμπιστεύεστε... Τα οσα συμβαίνουν ήταν αποτέλεσμα ολίγων που έγιναν η αιτία να δημιουργηθεί ένα αίσθημα γενικότερης ανασφάλειας που οδήγησε στο κλείσιμο των περισσοτέρων τραπεζών... Το οτι όμως βλέπετε τις τράπεζες κλειστές δεν σημαίνει οτι θα παραμείνουν κλειστές και για τις επόμενες μέρες...»
Τα λόγια του Ρούσβελτ έσωσαν 13.000 τράπεζες καταδικασμένες σε πτώχευση και τα κρυμμένα σε στρώματα δολάρια επέστρεψαν στους καταθετικούς τους λογαριασμούς αναθερμαίνοντας την οικονομία.
Η άκρως επικοινωνιακή παρέμβαση του Ρούσβελτ στόχευε στον πυρήνα του προβλήματος... τον φόβο. Όμως ο πρόεδρος δεν περιορίστηκε στην πρόσκαιρη επιτυχία διάσωσης των εμπορικών τραπεζών αλλά ίδρυσε την Τράπεζα Οικονομικής Ανασυγκρότησης (RFC) που αντι να δανείζει τις ήδη υπερδανεισμένες εμπορικές τράπεζες, κατηύθυνε του πόρους του κράτους στους τομείς με τις μεγαλύτερες ανάγκες χρηματοδότησης.
Η RFC, μέσω μια σειράς νέων φορέων (μεταξύ των οποίων και η γνωστή στις μέρες μας απο τη υπερχρηματοδοτήση των στεγαστικών δανείων Fannie Mae) χρηματοδοτούσε κατευθείαν τους τομείς απόκτησης κατοικίας, αγροτικής ανάπτυξης και βιομηχανικής παραγωγής που κρίθηκαν ως οι πλέον σημαντικοί για την αναζωογόνηση της οικονομικής δραστηριότητας του μεσοπολέμου, στις ΗΠΑ.
Η αμεσότητα της χρηματοδότησης, μέσω της RFC, αφενός περιόρισε τα προβλήματα στέγασης και διατροφής των απλών ανθρώπων και αφετέρου έβαλε τα θεμέλια της τεράστιας βιομηχανικής ανάπτυξης χάριν της οποίας οι ΗΠΑ μπήκαν στον ΒΠΠ με την βεβαιότητα του νικητή...
Αν βγαίνουν κάποια συμπεράσματα απο την δημιουργία της RFC, αυτά προέρχονται απο την αποτελεσματικότητα με την οποία αντιμετωπίσθηκε η φτώχεια ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού που είχε φθάσει στα όρια της απόλυτης ανέχειας σε αντιδιαστολή με τα αποτελέσματα που θα είχε ο κρατικός δανεισμός των εμπορικών τραπεζών στην αναθέρμανση της οικονομίας. Με αλλα λόγια η τριβή στην πορεία διάθεσης των κεφαλαίων μεσω της εμπορικής οδού θα ήταν τέτοια που το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν κατά πολυ υποδεέστερο.
Και όμως ο Ρούσβελτ είχε καλύτερη λύση που παράβλεψε...
Η RFC, δάνειζε με οτι διέθετε διότι δεν είχε την δομή των εμπορικών τραπεζών που δανείζουν με ένα πολλαπλασιαστή που αυξάνει τις διατιθέμενες στους τελικούς αποδέκτες πιστώσεις.
Αν π.χ δάνειζε με τον καθιερωμένο επι 10 πολλαπλασιαστή επι των διαθεσίμων των εμπορικών τραπεζών, τα σημερινά $ 700 δις του σχεδίου Πόλσον, θα μετατρέπονταν σε $ 7 τρις, καλύπτοντας πολύ περισσότερες ανάγκες... Δυστυχώς ο Ρούσβελτ δεν σχεδίασε την λειτουργία της κρατικής τράπεζας ανασυγκρότησης σύμφωνα με το μοντέλο λειτουργίας των ιδιωτικών τραπεζών...
Σήμερα όμως μια κρατική τράπεζα που θα λειτουργούσε με ένα μικτό σὐστημα, θα κατάφερνε να είναι πολύ ποιο αποτελεσματική αυγατίζοντας τα ποσά που θα διετίθεντο στην ανασύσταση της ελλειμματικής απο την τρέχουσα κρίση ρευστότητας χωρίς να αναγκάζει την κυβέρνηση να εξαρτάται αποκλειστικά απο τις ιδιωτικές τράπεζες και τις τριβές που δημιουργούν οι μηχανισμοί διάθεσης των πιστώσεων στους τελικούς αποδέκτες.
Εάν στην πορεία συνέβαινε να πτωχεύσουν ιδιωτικές τράπεζες, αυτές θα εθνικοποιούνταν συνεχίζοντας την λειτουργία τους με το ήδη εξειδικευμένο προσωπικό και την υπάρχουσα πελατεία, με την διαφορά οτι τα κέρδη τους θα περνούσαν στην κυβέρνηση μειώνοντας τις ανάγκες των φορολογικών της αναγκών. Σε εύλογο βάθος χρόνου και με την πλήρη ανάκαμψη της ρευστότητας στην οικονομία, οι κρατικοποιημένες τράπεζες θα επαναϊδιωτικοποιούντο με σημαντικά οφέλη.
Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία στην πολιτεία της Πενσυλβανίας απο έναν άλλο πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Βενιαμίν Φρανκλίνο ενώ αντίστοιχη περίπτωση είχαμε και με την μερική κρατικοποίηση των Σκανδιναβικών Τραπεζών την περασμένη δεκαετία που απέφεραν με την επανιδιωτικοποίηση τους σημαντικά έσοδα.
Ο προτεινόμενος συνδυασμός επιλογών μιας κρατικής Τράπεζας Ανασυγκρότησης που όμως θα λειτουργούσε στη λογική των εμπορικών τραπεζών, έχοντας δηλαδή την ευχέρεια να δανείζει πολλαπλάσια των διαθεσίμων της ποσά χωρίς να εμπλέκεται σε πλήρη διάθεση προιόντων καταναλωτικής πίστης παρά μόνο σε στοχευμένες αναπτυξιακές δραστηριότητες, όπως η γνωστή σε μας ΕΤΒΑ, σε συνεργασία με ένα δίκτυο ιδιωτικών και δημόσιων εμπορικών τραπεζών, όπως πριν χρόνια η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος με τις τότε ιδιωτικές εμπορικές Τράπεζες, θα είχε πολλαπλάσια αποτελέσματα όσων θα επιτευχθούν με το υπεσχημένο προγαμιαίο συμβόλαιο των 28 δις € μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και των διατιθέμενων να συμμετάσχουν Ιδιωτικών Τραπεζιτών.
Αντίθετα, η σημερινή μορφή του προγαμιαίου συμβολαίου των 28 δις € φαίνεται οτι διαπραγματεύεται την συνεχιζόμενη αδιαφάνεια στη διαχείριση των πόρων των ιδιωτικών τραπεζών με όρους που αντι να τοποθετούν την προτεραιότητα στην αναπτυξιακή πλευρά του εγχειρήματος υπερτονίζουν την εξασφάλιση της ΠΙΣΤΗΣ μέσω της διατήρησης των προνομίων των ιδιωτών τραπεζιτών.
Καθίσταται επομένως δικαιολογημένη η εκτίμηση ότι το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης βοήθά μεν την ρευστότητα αλλά μέσα απο την ευμάρεια των τραπεζικών ιδρυμάτων των οποίων η κερδοφορία τα τελευταία χρόνια είχε γίνει τουλάχιστον προκλητική και απόλυτα αναντίστοιχη στο περί δικαίου αίσθημα όλου του Ελληνικού πληθυσμού.
Επιπλέον, όπως τόνισε γνωστός για την καθαρότητα του λόγου του Έλληνας τραπεζίτης που δεν θα μετάσχει στο πρόγραμμα κρατικής ενίσχυσης: «Όποιος δεν έχει ανάγκη την ενίσχυση να μην την πάρει αλλά όποιος την έχει να δεχθεί την κρατική παρέμβαση...» Οι λογικές της ολόκληρης πίττας ενω ο σκύλος παραμένει χορτάτος είναι ανέφικτες σε μια εποχή που και οι θαυματοποιοί ευρίσκονται στις ουρές των ανέργων...
---------
Ζήτησα από τον κύριο Μπαζιωτόπουλο να αναρτήσω το άρθρο του.
Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.
Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008
Συμφωνώντας με τον Αλαβάνο
Ακούγοντας χθές τον Αλαβάνο στην Βουλή δεν το κρύβω, ότι ένιωθα σαν να είχε αντιγράψει απολύτως τις απόψεις μου.
Οποιος έχει λίγο χρόνο και δεί τι έχω γράψει, θα δεί μια τρομερή σύμπωση απόψεων. Σχεδόν σε όλα τα "μεγάλα πνεύματα συναντώνται" θα έλεγε κανείς, ακόμη και στο τι σημαίνουν τα 28 δίς, ως αναλογούν χρέος 3.000 για κάθε έλληνα, όπως είπε ο Αλαβάνος , ενώ εγώ την προσδιόρισα ως 10.000 για κάθε τετραμελή οικογένεια.
Τέλως πάντων, οι συμπτώσεις είναι τόσο πολλές, που για πρώτη φορά θα έλεγα πως συμφωνούμε σε όλα.
Συμφωνούμε ακόμη και στην ανάγκη κρατικοποίησης της Εθνικής Τράπεζας, την μετατροπή της σε Τράπεζα Ανάπτυξης, ειδική να αναλάβει το έργο του δανεισμού επιχειρήσεων και δημοσίων επενδύσεων, για δύο πρόσθετους λόγους.
1. Επειδή η κρίση μας βρήκε χωρίς καμμία κρατική τράπεζα και χρειάζεται επειγόντως πλέον η κοινωνία να έχει μια τράπεζα που θα μεταφράζει σε οικονομική παρέμβαση την πολιτική βούληση και
2.Επειδή μια τράπεζα με λειτουργία με εμπορικά κριτήρια, αν προικοδοτηθεί με 28 δίς σημαίνει ότι μπορεί να χειριστεί 10 φορές περισσότερη οικονομική δύναμη, δηλαδή μπορεί να χειρισθεί κεφάλαιο 280 δίς που είναι το απόλυτο οικονομικό όπλο, που έχει ανάγκη η χώρα, ειδικά τώρα που ο δανεισμός της χώρας από τις διεθνείς αγορές δεν αντιμετωπίζουν τα κρατικά ομόλογα όπως τα προηγούμενα χρόνια.
Οποιος έχει λίγο χρόνο και δεί τι έχω γράψει, θα δεί μια τρομερή σύμπωση απόψεων. Σχεδόν σε όλα τα "μεγάλα πνεύματα συναντώνται" θα έλεγε κανείς, ακόμη και στο τι σημαίνουν τα 28 δίς, ως αναλογούν χρέος 3.000 για κάθε έλληνα, όπως είπε ο Αλαβάνος , ενώ εγώ την προσδιόρισα ως 10.000 για κάθε τετραμελή οικογένεια.
Τέλως πάντων, οι συμπτώσεις είναι τόσο πολλές, που για πρώτη φορά θα έλεγα πως συμφωνούμε σε όλα.
Συμφωνούμε ακόμη και στην ανάγκη κρατικοποίησης της Εθνικής Τράπεζας, την μετατροπή της σε Τράπεζα Ανάπτυξης, ειδική να αναλάβει το έργο του δανεισμού επιχειρήσεων και δημοσίων επενδύσεων, για δύο πρόσθετους λόγους.
1. Επειδή η κρίση μας βρήκε χωρίς καμμία κρατική τράπεζα και χρειάζεται επειγόντως πλέον η κοινωνία να έχει μια τράπεζα που θα μεταφράζει σε οικονομική παρέμβαση την πολιτική βούληση και
2.Επειδή μια τράπεζα με λειτουργία με εμπορικά κριτήρια, αν προικοδοτηθεί με 28 δίς σημαίνει ότι μπορεί να χειριστεί 10 φορές περισσότερη οικονομική δύναμη, δηλαδή μπορεί να χειρισθεί κεφάλαιο 280 δίς που είναι το απόλυτο οικονομικό όπλο, που έχει ανάγκη η χώρα, ειδικά τώρα που ο δανεισμός της χώρας από τις διεθνείς αγορές δεν αντιμετωπίζουν τα κρατικά ομόλογα όπως τα προηγούμενα χρόνια.
Ο ΓΑΠ και το αδύνατο σημείο του.
Ακουσα χθές την ομιλία του ΓΑΠ στην Βουλή και όπως γράφω και αλλού ξαναείδα να υπεισέρχεται αντί της "προσδοκώμενης" από τον λαό "εγγύτητας", η αποστασιοποίηση.
Βασικό στοιχείο της αποστασιοποίησης είναι αυτό που ο ΓΑΠ αποκαλεί ανάπτυξη της καινοτομίας και πράσινη ανάπτυξη.
Οι δύο αυτές αναπτύξεις, δεν πείθουν , μοιάζουν πολυτέλεια, ειδικά σε μια περίοδο κρίσης, όπου ο λαός θέλει απάντηση, στο φλέγον θέμα που είναι τι θα κάνει με τα δάνεια, τι θα κάνει με την εργασία, τί θα κάνει με την ακρίβεια και κατά συνέπεια απαιτούνται λύσεις και εδώ και τώρα και με βάθος.
Κατά βάθος είναι σωστή η εμμονή στην ανάπτυξη της καινοτομίας και στην πράσινη οικονομία, μόνο που δεν είναι επεξεργασμένη όσο χρειάζεται και ο κόσμος τα ακούει σαν "επιβεβλημένο θόρυβο" για αρχηγό της αντιπολίτευσης, όταν εξαντλούνται τα ουσιαστικά ζητήματα διαφοροποίησης και κάπως πρέπει να γεμίσει το πρόγραμμα και ο λόγος.
Και όμως, αν προσέθετε ο ΓΑΠ στην πρότασή του και μια ριζοσπαστική καταγραφή-ανάλυση της πραγματικότητας της χώρας, αυτό θα αποτελούσε από μόνο του, δύναμη δημιουργίας κοινωνικού ρεύματος της Νέας Αλλαγής.
Η χώρα μας έχει ένα ειδικό χαρακτηριστικό που την εμποδίζει να γίνει ανεπτυγμένη χώρα και την καταδικάζει να είναι στην πραγματικότητα μια ανατολίτικη χώρα που φοράει το προσωπείο της αναπτυγμένης χώρας.
Η χώρα μας είναι η μόνη χώρα που έχει "κλειδωμένο" το επιστημονικό δυναμικό της , που είναι πολυάριθμο, αφού φτάνει το ένα εκατομμύριο, στην φυλακή, στην απομόνωση, στην εξορία της γραφειοκρατίας.
Δεν έχουν καμμία επαφή με το χώμα, με την μουτζούρα, με τον ιδρώτα.
Οι γνώσεις τους σαπίζουν στις σελίδες των πρωτοκόλλων.
Ο μόνος τρόπος να αποκτήσει η χώρα επαφή με την καινοτομία, με την πράσινη ανάπτυξη, είναι αυτό το δυναμικό που είναι το μόνο που έχει την ικανότητα της γνώσης, να βγεί έξω ή τουλάχιστον να ανακοπεί η τάση απορρόφησης επιστημόνων που έχει αυτή η άθλια μηχανή αδρανοποίσησης και των νέων επιστημόνων.
Για να συμβεί αυτό χρειάζεται μια μεγάλη τομή.
Μια τομή που θα αναγνωρίζει την πραγματικότητα και θα βάζει τα πράγματα σε καινούρια κατεύθυνση.
Το Δημόσιο δεν χρειάζεται για να λειτουργεί ένα εκατομμύριο επιστήμονες.
Το Δημόσιο χρειάζεται 300 χιλιάδες επιστήμονες και 700 χιλιάδες με γνώσεις αποφοίτου Λυκείου.
Μια τομή λοιπόν που πρέπει να γίνει, είναι αυτή.
Να χωριστεί το Δημόσιο, σ'αυτό της γραφειοκρατίας και σ'αυτό των επιστημόνων που θα παίζουν επιτελικό ρόλο.
Η στελέχωση του δημοσίου τομέα της γραφειοκρατίας, δεν χρειάζεται να γίνεται με τους υποτίθεται αξιολογικούς τρόπους που γινόταν μέχρι τώρα. Μπορεί να γίνει με την πρόσληψη με κλήρωση των αποφοίτων των Λυκείων.
Η πρόσληψη των 300 χιλιάδων ειδικών, πρέπει να γίνεται με κριτήρια πολύ αυστηρότερα απ'αυτά του κατόχου ενός τυπικού χαρτιού όπως το πτυχίο.
Μ'αυτό τον τρόπο και στο πανεπιστήμιο θα πηγαίνουν όσοι θέλουν να πάνε για λόγους επιλογής κάποιας επιστήμης και οι γονείς που θέλουν να βολέψοιυν τα παιδιά τους σε κάποια θέση στο δημόσιο, δεν θα χρειάζεται να προστρέχουν στην παραπαιδεία και στα βουλευτικά γραφεία.
Μ'αυτό τον τρόπο οι επιστήμονες θα βγούν στην πραγματική οικονομία και θα την στελεχώσουν ώστε να της δόσουν τα χαρακτηριστικά που θα την κάνουν οικονομία της καινοτομίας και της πράσσινης ανάπτυξης , με την ταυτόχρονη επένδυση πάνω τους του δημοσίου.
Σήμερα ΓΑΠ, όσα προγράμματα καινοτομίας και πράσσινης ανάπτυξης και να κάνεις , θα τα χειρισθούν επιχειρηματίες μόνο αν έχουν κίνητρα κέρδους σημαντικού και όχι για λόγους επιστημονικής διάθεσης.
Μόνο αν οι νέοι επιστήμονες αποκτήσουν κίνητρα να μη τρέχουν στην ασφάλεια και στην θαλπωρή του Δημοσίου, θα μπορέσει η χώρα να φύγει από την τριτοκοσμική ανατολίτικη ραστώνη της και να περάσει στις χώρες της ανάπτυξης.
Ακουγα αυτές τις μέρες για τις κινητοποιήσεις ξανά των φοιτητών με αφορμή την νομιμοποίηση της λειτουργίας των παραρτημάτων των ξένων ΑΕΙ και αναρωτιόμουν, γιατί δεν λειτουργεί στον τόπο η απλή λογική.
Γιατί αντί να ξοδεύεται η χώρα σε άγονες αντιπαραθέσεις, δεν ξεχωρίζουν τις σπουδές από τα επαγγελματικά δικαιώματα.
Τις σπουδές στην χώρα τις ελέγχει η χώρα και απ'αυτές προκύπτουν πτυχία στα οποία δίνονται επαγγελματικά δικαιώματα.
Τα παιδιά που σπουδάζουν σε παραρτήματα ξένων ΑΕΙ, κάλλιστα θα μπορούσαν να έχουν τα επαγγελματικά δικαιώματα , μόνο αν τους τα απέδιδε το κράτος του οποίου η νομοθεσία ορίζει τις σπουδές που κάναν.
Θέλεις να γίνεις μηχανικός με σπουδές στο τάδε αγγλικό παράρτημα; Να γίνεις, εν και εφ'όσον η Μεγάλη Βρετανία , με τις σπουδές που έκανες σου δίνει το ανάλογο επαγγελματικό δικαίωμα στην Μεγάλη Βρετανία. Αν δεν σου το δίνει αυτή, δεν μπορεί να σου το δόσει η Ελλάδα.
Τόσο απλά είναι τα πράγματα.
Αν λοιπόν ο πολιτικός στόχος της καινοτόμας και πράσσινης ανάπτυξης συνοδευτεί από την γεναία ανάλυση- πρόταση τομής, τότε θα μπορέσει να γίνει ένας στόχος κοινός για όλο τον προοδευτικό κόσμο, θα μπορέσει να γίνει ένας πολιτικός λόγος που θα παράγει όραμα και εγγύτητα. Διαφορετικά θα παράγει αποστασιοποίηση.
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2008
Συζήτηση στη Βουλή. Με έπιασε σύγκρυο.
Ναί τώρα μπορώ να πώ με βεβαιότητα, ότι είδα την κρίση.
Είδα το μωραίνει κύριος όν βούλεται απωλέσαι κυριολεκτικά.
Δεν ξέρω εσείς, αλλά μεγαλύτερη ανασφάλεια με έπιασε με την εμμονική βλακεία του Αλογοσκούφη και του Καραμανλή, να συμπεριφέρονται αγνοώντας, ότι δεν συζητάμε πλέον για την δεδομένη ανεπάρκειά τους, αλλά για το πως θα αντιμετωπισθεί η κρίση.
Η επάρκειά τους, ως κυβερνητών, μην την ψάχνεις καλύτερα.
Δεν έχει έννοια, ΓΑΠ να καταθέτεις ένα φορτηγό με αποδείξεις για την κρίση στην οποία βρισκόταν ήδη η Ελληνική Οικονομία. Είναι περιττή και λάθος , πλέον κάθε προσπάθεια να υπενθυμίσει κανείς σ'αυτή την κυβέρνηση, οτιδήποτε.
Είναι μεγάλο λάθος ΓΑΠ, να παραβιάζεις εκείνη τη σοφή κουβέντα που είπες τον Σεπτέμβρη, για τον Καραμανλή, ότι δηλαδή είναι τελειωμένος και δεν ξανασχοληθείς μαζί του.
Κακώς ασχολήθηκες και σήμερα. Κακώς, πολύ κακώς θα έλεγα.
Σ'αυτούς τους ανόητους δεν έχει έννοια να απευθύνεται κανείς με λογική διαλόγου. Πρέπει να τους μιλάει κλωτσώντας τους. Πρέπει να τους λέει φύγετε εδώ και τώρα. Ούστ...
Σε ακραία απελπισία, θάπρεπε ΓΑΠ να απευθυνθείς στους υπόλοιπους βουλευτές λέγοντάς τους, ότι καλή η συζήτηση, αλλά το θέμα είναι να δείτε οι υπόλοιποι τι θα κάνετε, διότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να έχει ρόλο στην όποια προσπάθεια. Αντίθετα πρέπει να λογίζεται σαν ένα ακόμη εμπόδιο.
Δεν έχει έννοια να συζητά κανείς με κάποιους που στα σοβαρά είπαν ότι όσες τράπεζες θα κάνουν χρήση του πακέτου στήριξης, θα συμβιβασθούν τα στελέχη τους να μη παίρνουν περισσότερα από 1200 ευρώ ημερησίως.
Μια τέτοια τιμωρία είναι απάνθρωπη.
Τί συζητάτε μωρέ με τα νούμερα. Αντε σιχτιρίστε τους. Αντε κοιτάξτε οι υπόλοιποι τι μπορείτε να κάνετε.
Υ.Γ. Εχει αλλάξει η όψη του Καραμανλή και ο ήχος της φωνής του. Τον κοιτάς και βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέρει ότι είναι πελαγωμένος, ότι είναι ένας πολιτικός που έχει χάσει το χάρισμα της "εγγύτητας".
Αντίθετα ο ΓΑΠ το είχε κατακτήσει, αν και σήμερα δεν το εκμεταλεύτηκε και ξανακύλησε σε "αποστασιοποίηση".
Δεν χρειάζεται. Ο κόσμος περιμένει το πλησίασμα. Δεν του αρέσει του κόσμου, να μιλάει απολογούμενος στον Καραμανλή, αντίθετα περιμένει να τον αγνοήσει και να μιλήσει απλά και ζεστά στον κόσμο και στα προβλήματά του.
Είδα το μωραίνει κύριος όν βούλεται απωλέσαι κυριολεκτικά.
Δεν ξέρω εσείς, αλλά μεγαλύτερη ανασφάλεια με έπιασε με την εμμονική βλακεία του Αλογοσκούφη και του Καραμανλή, να συμπεριφέρονται αγνοώντας, ότι δεν συζητάμε πλέον για την δεδομένη ανεπάρκειά τους, αλλά για το πως θα αντιμετωπισθεί η κρίση.
Η επάρκειά τους, ως κυβερνητών, μην την ψάχνεις καλύτερα.
Δεν έχει έννοια, ΓΑΠ να καταθέτεις ένα φορτηγό με αποδείξεις για την κρίση στην οποία βρισκόταν ήδη η Ελληνική Οικονομία. Είναι περιττή και λάθος , πλέον κάθε προσπάθεια να υπενθυμίσει κανείς σ'αυτή την κυβέρνηση, οτιδήποτε.
Είναι μεγάλο λάθος ΓΑΠ, να παραβιάζεις εκείνη τη σοφή κουβέντα που είπες τον Σεπτέμβρη, για τον Καραμανλή, ότι δηλαδή είναι τελειωμένος και δεν ξανασχοληθείς μαζί του.
Κακώς ασχολήθηκες και σήμερα. Κακώς, πολύ κακώς θα έλεγα.
Σ'αυτούς τους ανόητους δεν έχει έννοια να απευθύνεται κανείς με λογική διαλόγου. Πρέπει να τους μιλάει κλωτσώντας τους. Πρέπει να τους λέει φύγετε εδώ και τώρα. Ούστ...
Σε ακραία απελπισία, θάπρεπε ΓΑΠ να απευθυνθείς στους υπόλοιπους βουλευτές λέγοντάς τους, ότι καλή η συζήτηση, αλλά το θέμα είναι να δείτε οι υπόλοιποι τι θα κάνετε, διότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να έχει ρόλο στην όποια προσπάθεια. Αντίθετα πρέπει να λογίζεται σαν ένα ακόμη εμπόδιο.
Δεν έχει έννοια να συζητά κανείς με κάποιους που στα σοβαρά είπαν ότι όσες τράπεζες θα κάνουν χρήση του πακέτου στήριξης, θα συμβιβασθούν τα στελέχη τους να μη παίρνουν περισσότερα από 1200 ευρώ ημερησίως.
Μια τέτοια τιμωρία είναι απάνθρωπη.
Τί συζητάτε μωρέ με τα νούμερα. Αντε σιχτιρίστε τους. Αντε κοιτάξτε οι υπόλοιποι τι μπορείτε να κάνετε.
Υ.Γ. Εχει αλλάξει η όψη του Καραμανλή και ο ήχος της φωνής του. Τον κοιτάς και βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέρει ότι είναι πελαγωμένος, ότι είναι ένας πολιτικός που έχει χάσει το χάρισμα της "εγγύτητας".
Αντίθετα ο ΓΑΠ το είχε κατακτήσει, αν και σήμερα δεν το εκμεταλεύτηκε και ξανακύλησε σε "αποστασιοποίηση".
Δεν χρειάζεται. Ο κόσμος περιμένει το πλησίασμα. Δεν του αρέσει του κόσμου, να μιλάει απολογούμενος στον Καραμανλή, αντίθετα περιμένει να τον αγνοήσει και να μιλήσει απλά και ζεστά στον κόσμο και στα προβλήματά του.
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008
ΗΠΑ: Στα σκαριά στήριξη για προβληματικά στεγαστικά
ΗΠΑ: Στα σκαριά στήριξη για προβληματικά στεγαστικά
------------
Οπως έγραφα στο,
ΑΝΑΚΑΤΑ: ΔΙΑΦΟΡΙΚΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ. Μια πρόταση για το θέμα των δανειοληπτών
η λύση στο πρόβλημα των δανειοληπτών, δεν μπορεί παρά να προκύψει από μια πολιτική "διαμόρφωσης του ύψους των δόσεων, στις δυνατότητες των δανειοληπτών".
Το κείμενο για το πρόγραμμα στήριξης των προβληματικών στεγαστικών στις ΗΠΑ, επιβεβαιώνει την ορθότητα της σκέψης , που κατέθεσα.
Μήπως θα έπρεπε να το λάβουν υπόψη και οι δικοί μας πολιτικοί;
Αργά ή γρήγορα, είμαι σίγουρος ότι θα γίνει πολιτική και στην χώρα μας.
Είναι μονόδρομος.
Οσο πιό γρήγορα υιοθετηθεί τόσο καλύτερα θα είναι.
Θα απελευθερωθεί και ψυχολογικά, αλλά και πρακτικά η ρευστότητα που απαιτείται για να τονοθεί όλη η οικονομία.
Παράλογη Κυβέρνηση ή Λογική Αντιπολίτευση;
Τα 28 δίς ευρώ, είναι εκτός των άλλων και ένα παράλογο νούμερο.
Σιγά μη το ψάξανε.
Σκέφτηκαν ότι είμαστε κάπου 11 εκατομμύρια, δηλαδή περίπου 2.8 εκατομμύρια οικογένειες και σκέφτηκαν ότι μπορούν να ζητήσουν από κάθε οικογένεια 10.000 ευρώ και τους προέκυψε έτσι ο μαγικός αριθμός 28 δις.
Για την ακρίβεια τους προέκυψε 27.5 δίς και στην μεγαλοθυμία του Πρωθυπουργός τα στρογγύλεψε στα 28.
Τί είναι για την ελληνική οικογένεια 10.000 ευρώ; Τίποτε.
Μα καλά είμαστε με τα καλά μας; Οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι, είναι ανόητοι. Δεν έχουν ιδέα για το πρόβλημα που δημιουργήσαν.
Δεν είναι που είναι απλά παράλογη η πρότασή τους, αλλά εγκλωβίσαν και τους πολίτες να συζητούν σαν να ήταν δεδομένα αυτά τα 28 δίς και απλά του τα κρύβανε.
Αφού για τις τράπεζες βρεθήκαν 28 δίς, θα μπορέσουν να βρούνε και για τους εργαζόμενους.
Και δίκιο έχουν από την μεριά τους.
Ομως, κινδυνεύει η δημόσια συζήτηση να εγκλωβισθεί στον παραλογισμό τους και πρέπει σύντομα να ειπωθούν στον λαό, τα νούμερα και τι σημαίνουν για την τσέπη του, επειδή στο τέλος από την τσέπη του θα βγούνε.
Η χώρα δεν έχει τα φόντα να βρεί επιπλέον 28 δίς.
Να βρεί 4-5 ακόμη το καταλαβαίνω, αλλά 28 ούτε να το σκέφτονται οι πολιτικοί.
4-5 το πολύ και αυτά όχι από κανέναν φόρο αλλά από το κυνήγι της φοροδιαφυγής, από την φορολογία της εκκλησιαστικής περιουσίας, από την φορολογία των μερισμάτων και των κερδών.
Ούτε ευρώ δεν μπορεί να δόσει ο κόσμος.
4-5 και αυτά για να φτιαχτεί ένας στοιχειώδης θεσμός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος με τον οποίο θα τονωθεί η ρευστότητα της αγοράς.
Αντε και 1 δίς για τα δημόσια έργα ώστε να αυξηθεί η αντίστοιχη απορρόφηση των ευρωπαικών κονδυλίων.
Αλλωστε με 1 +1 δίς θα έχουμε αύξηση κατά 50% των δημοσίων έργων για τα οποία ο προυπολογισμός κυμαίνεται γύρω στα 4.
Τόσα μπορεί να βρεί η χώρα-και τα περισσότερα από την δίωξη της φοροδιαφυγής και ίσως την μείωση των αμυντικών δαπανών- και με αυτά πρέπει να γίνει η πολιτική.
Τα άλλα είναι φαντασιώσεις του Καραμανλή.
Με 28 δίς προίκα κάνω και γώ τον πρωθυπουργό και πολύ καλύτερα μάλιστα, αλλά αυτό δεν είναι πιά πολιτική, είναι παπαριές.
Σιγά μη το ψάξανε.
Σκέφτηκαν ότι είμαστε κάπου 11 εκατομμύρια, δηλαδή περίπου 2.8 εκατομμύρια οικογένειες και σκέφτηκαν ότι μπορούν να ζητήσουν από κάθε οικογένεια 10.000 ευρώ και τους προέκυψε έτσι ο μαγικός αριθμός 28 δις.
Για την ακρίβεια τους προέκυψε 27.5 δίς και στην μεγαλοθυμία του Πρωθυπουργός τα στρογγύλεψε στα 28.
Τί είναι για την ελληνική οικογένεια 10.000 ευρώ; Τίποτε.
Μα καλά είμαστε με τα καλά μας; Οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι, είναι ανόητοι. Δεν έχουν ιδέα για το πρόβλημα που δημιουργήσαν.
Δεν είναι που είναι απλά παράλογη η πρότασή τους, αλλά εγκλωβίσαν και τους πολίτες να συζητούν σαν να ήταν δεδομένα αυτά τα 28 δίς και απλά του τα κρύβανε.
Αφού για τις τράπεζες βρεθήκαν 28 δίς, θα μπορέσουν να βρούνε και για τους εργαζόμενους.
Και δίκιο έχουν από την μεριά τους.
Ομως, κινδυνεύει η δημόσια συζήτηση να εγκλωβισθεί στον παραλογισμό τους και πρέπει σύντομα να ειπωθούν στον λαό, τα νούμερα και τι σημαίνουν για την τσέπη του, επειδή στο τέλος από την τσέπη του θα βγούνε.
Η χώρα δεν έχει τα φόντα να βρεί επιπλέον 28 δίς.
Να βρεί 4-5 ακόμη το καταλαβαίνω, αλλά 28 ούτε να το σκέφτονται οι πολιτικοί.
4-5 το πολύ και αυτά όχι από κανέναν φόρο αλλά από το κυνήγι της φοροδιαφυγής, από την φορολογία της εκκλησιαστικής περιουσίας, από την φορολογία των μερισμάτων και των κερδών.
Ούτε ευρώ δεν μπορεί να δόσει ο κόσμος.
4-5 και αυτά για να φτιαχτεί ένας στοιχειώδης θεσμός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος με τον οποίο θα τονωθεί η ρευστότητα της αγοράς.
Αντε και 1 δίς για τα δημόσια έργα ώστε να αυξηθεί η αντίστοιχη απορρόφηση των ευρωπαικών κονδυλίων.
Αλλωστε με 1 +1 δίς θα έχουμε αύξηση κατά 50% των δημοσίων έργων για τα οποία ο προυπολογισμός κυμαίνεται γύρω στα 4.
Τόσα μπορεί να βρεί η χώρα-και τα περισσότερα από την δίωξη της φοροδιαφυγής και ίσως την μείωση των αμυντικών δαπανών- και με αυτά πρέπει να γίνει η πολιτική.
Τα άλλα είναι φαντασιώσεις του Καραμανλή.
Με 28 δίς προίκα κάνω και γώ τον πρωθυπουργό και πολύ καλύτερα μάλιστα, αλλά αυτό δεν είναι πιά πολιτική, είναι παπαριές.
Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008
Διαλύεται η κυβέρνηση.
Οι σημερινές διαφωνίες στην κυβερνητική επιτροπή για τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης, καταδεικνύουν ότι διαλύεται η κυβέρνηση.
Οι υπουργοί του νεοφιλελευθερισμού από την μια μεριά, εκφυλισμένοι κυριολεκτικά σε εκπροσώπους συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, με επικεφαλής τον εκπρόσωπο των τραπεζιτών Αλογοσκούφη, αλλά και τον Φώλια των Σούπερ Μάρκετ και των πετρελαιάδων και από την άλλη μεριά , τους εκπροσώπους της πολιτικής δεξιάς, όπως ο Σουφλιάς , η Πετραλιά κλπ.
Αυτό το μπουλούκι , δεν είναι πλέον κυβέρνηση, αλλά λαθρεπιβάτες , που θα μείνουν στις κυβερνητικές θέσεις όσο δεν τους πετάει με τις κλοτσιές ο κόσμος, ειδικά τώρα που η κρίση χρειάζεται ιδιαίτερες πολιτικές.
Επιμένω, ότι η λύση του αδιεξόδου βρίσκεται στον Αλαβάνο.
Η άρνησή του να συμπράξει σε μια συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, στερεί από τον λαό την "βεβαιότητα", ότι η παρούσα κυβέρνηση, δεν είναι ο παράγοντας που εξασφαλίζει την διακυβέρνηση έναντι της ακυβερνησίας, αλλά αντίθετα, αυτή η κυβέρνηση επιβάλλει την ακυβερνησία, σε όφελος των τραπεζιτών και των διαφόρων καρτέλ.
Ο "άβουλος" και ανίκανος και σε επιστασία ευρισκόμενος πρωθυπουργός, καιρός είναι να τα μαζεύει και να του δίνει.
Αρκετά πιά.
Να φύγει άμεσα.
Οι υπουργοί του νεοφιλελευθερισμού από την μια μεριά, εκφυλισμένοι κυριολεκτικά σε εκπροσώπους συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, με επικεφαλής τον εκπρόσωπο των τραπεζιτών Αλογοσκούφη, αλλά και τον Φώλια των Σούπερ Μάρκετ και των πετρελαιάδων και από την άλλη μεριά , τους εκπροσώπους της πολιτικής δεξιάς, όπως ο Σουφλιάς , η Πετραλιά κλπ.
Αυτό το μπουλούκι , δεν είναι πλέον κυβέρνηση, αλλά λαθρεπιβάτες , που θα μείνουν στις κυβερνητικές θέσεις όσο δεν τους πετάει με τις κλοτσιές ο κόσμος, ειδικά τώρα που η κρίση χρειάζεται ιδιαίτερες πολιτικές.
Επιμένω, ότι η λύση του αδιεξόδου βρίσκεται στον Αλαβάνο.
Η άρνησή του να συμπράξει σε μια συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, στερεί από τον λαό την "βεβαιότητα", ότι η παρούσα κυβέρνηση, δεν είναι ο παράγοντας που εξασφαλίζει την διακυβέρνηση έναντι της ακυβερνησίας, αλλά αντίθετα, αυτή η κυβέρνηση επιβάλλει την ακυβερνησία, σε όφελος των τραπεζιτών και των διαφόρων καρτέλ.
Ο "άβουλος" και ανίκανος και σε επιστασία ευρισκόμενος πρωθυπουργός, καιρός είναι να τα μαζεύει και να του δίνει.
Αρκετά πιά.
Να φύγει άμεσα.
Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2008
Τα χρηματιστήρια ανέκαμψαν. Μήπως να ξανασκεφτόμασταν που να πάνε τα 28 δίς;
Ο DAX έκλεισε με +11.3% και ο DOW JONES με 9.88% ο NIKΚEΙ είχε κλείσει με +6.5% ήδη.
Μπορούμε να πούμε ότι τελείωσε η υπόθεση κράχ.
Οι ελληνικές τράπεζες όπως είχαν ανακοινώσει δεν έχουν κανένα πρόβλημα και μάλλον έτσι είναι.
Εντάξει, κάποια στιγμή μέσα στον πανικό, έπρεπε η κυβέρνηση να ανακοινώσει στήριξη στον τραπεζικό τομέα, καθαρά για ψυχολογικούς λόγους.
Ο πανικός όμως πέρασε και μάλλον μαζί του πρέπει να ανακληθεί και η ψυχολογική στήριξη, που εδώ που τα λέμε, για να παρασχεθεί θα πρέπει να επιβαρυνθούν οι έλληνες πολίτες με ένα δυσβάστακτο φορολογικό φορτίο, σε μια εποχή που δύσκολα του περισεύουν τα χρήματα που απαιτούνται.
Δεν θα είχα προσωπικά αντίρρηση, αν οι τράπεζες είχαν δείξει ότι εκτιμούσαν αυτή την ανάληψη "ευθύνης" των πολιτών, να τις στηρίξουν, αν δηλαδή είχαν εκτιμήσει την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που τους παρασχέθηκε αδιαμαρτύρητα και ομόθυμα θα έλεγα.
Ομως ο παχυδερμισμός τους, όπως κυρίως εκφράστηκε με το κλείσιμο της στρόφιγγας ειδικά απέναντι στις μικρομεσαίες και μεσαίες επιχειρήσεις, νομίζω ότι πρέπει να μας κάνουν να αλλάξουμε γνώμη ριζικά.
Διαλέξαν να είναι ΑΠΕΝΑΝΤΙ στην αγωνία του λαού.
Ελπίζω ότι δεν θα βρεθεί βουλευτής που θα ξεχάσει αυτή τους την συμπεριφορά, τώρα που πέρασε το κλίμα "εκβιασμού".
Ελπίζω ότι θα αναβάλλουν την λήψη απόφασης με τον πρόχειρο και ατεκμηρίωτο τρόπο του Αλογοσκούφη και του Καραμανλή.
Είναι σίγουρο και αυτό να το έχει υπόψη της η αντιπολίτευση, ότι ο λαός δεν συναινεί σε κάτι τέτοιο.
Να βγούν οι τράπεζες από το κάδρο των 28 δίς και να μπούνε οι πραγματικέ παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.
Οι αγρότες έχουν σοβαρό πρόβλημα, το ίδιο και οι μικροέμποροι και οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και οι μεγάλες επιχειρήσεις.
Τα 28 δίς, αν είναι να διατεθούν να διατεθούν με αξιολόγηση του επείγοντος.
Η σειρά των τραπεζών είναι πολύ πιό κάτω από άλλες κατηγορίες επιχειρήσεων.
Ας περιμένουν, μέχρι τότε που θα μάθουν ότι ωφείλουν να σέβονται την αλληλεγγύη και να μη την βλέπουν σαν ευκαιρία να μας τ'αρπάξουν.
Διάβαζα χθές δύο ειδικής σημασίας ειδήσεις.
1. Οι 10 υγιέστερες επιχειρήσεις της χώρας έχουν ρευστότητα μόνο για τρείς μήνες, φαντάζεσθε τι γίνεται με τις υπόλοιπες και την ανασφάλειά τους που μετακυλίεται σε σκέψεις για απολύσεις όπως είναι φυσικό.
2. Υπάρχει η Ευρωπαική Τράπεζα Επενδύσεων που έχει ένα σοβαρό κονδύλι για επιχειρηματικά δάνεια με επιτόκια 4 %, που τα προιόντα τους τα σαμποτάρουν οι τράπεζες. Να παρέμβει η αντιπολίτευση ώστε να υποχρεωθούν οι τράπεζες να τα προωθήσουν στους επιχειρηματίες, για να ανασάνει η αγορά.
ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΡΙΝ ΕΝΙΣΧΥΘΟΥΝ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΟΙ ΧΑΜΗΛΟΜΙΣΘΟΙ, ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ.
ΝΑ ΘΕΣΠΙΣΘΕΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ , ΤΩΡΑ.
ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ 5 ΔΙΣ.
Μπορούμε να πούμε ότι τελείωσε η υπόθεση κράχ.
Οι ελληνικές τράπεζες όπως είχαν ανακοινώσει δεν έχουν κανένα πρόβλημα και μάλλον έτσι είναι.
Εντάξει, κάποια στιγμή μέσα στον πανικό, έπρεπε η κυβέρνηση να ανακοινώσει στήριξη στον τραπεζικό τομέα, καθαρά για ψυχολογικούς λόγους.
Ο πανικός όμως πέρασε και μάλλον μαζί του πρέπει να ανακληθεί και η ψυχολογική στήριξη, που εδώ που τα λέμε, για να παρασχεθεί θα πρέπει να επιβαρυνθούν οι έλληνες πολίτες με ένα δυσβάστακτο φορολογικό φορτίο, σε μια εποχή που δύσκολα του περισεύουν τα χρήματα που απαιτούνται.
Δεν θα είχα προσωπικά αντίρρηση, αν οι τράπεζες είχαν δείξει ότι εκτιμούσαν αυτή την ανάληψη "ευθύνης" των πολιτών, να τις στηρίξουν, αν δηλαδή είχαν εκτιμήσει την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που τους παρασχέθηκε αδιαμαρτύρητα και ομόθυμα θα έλεγα.
Ομως ο παχυδερμισμός τους, όπως κυρίως εκφράστηκε με το κλείσιμο της στρόφιγγας ειδικά απέναντι στις μικρομεσαίες και μεσαίες επιχειρήσεις, νομίζω ότι πρέπει να μας κάνουν να αλλάξουμε γνώμη ριζικά.
Διαλέξαν να είναι ΑΠΕΝΑΝΤΙ στην αγωνία του λαού.
Ελπίζω ότι δεν θα βρεθεί βουλευτής που θα ξεχάσει αυτή τους την συμπεριφορά, τώρα που πέρασε το κλίμα "εκβιασμού".
Ελπίζω ότι θα αναβάλλουν την λήψη απόφασης με τον πρόχειρο και ατεκμηρίωτο τρόπο του Αλογοσκούφη και του Καραμανλή.
Είναι σίγουρο και αυτό να το έχει υπόψη της η αντιπολίτευση, ότι ο λαός δεν συναινεί σε κάτι τέτοιο.
Να βγούν οι τράπεζες από το κάδρο των 28 δίς και να μπούνε οι πραγματικέ παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.
Οι αγρότες έχουν σοβαρό πρόβλημα, το ίδιο και οι μικροέμποροι και οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και οι μεγάλες επιχειρήσεις.
Τα 28 δίς, αν είναι να διατεθούν να διατεθούν με αξιολόγηση του επείγοντος.
Η σειρά των τραπεζών είναι πολύ πιό κάτω από άλλες κατηγορίες επιχειρήσεων.
Ας περιμένουν, μέχρι τότε που θα μάθουν ότι ωφείλουν να σέβονται την αλληλεγγύη και να μη την βλέπουν σαν ευκαιρία να μας τ'αρπάξουν.
Διάβαζα χθές δύο ειδικής σημασίας ειδήσεις.
1. Οι 10 υγιέστερες επιχειρήσεις της χώρας έχουν ρευστότητα μόνο για τρείς μήνες, φαντάζεσθε τι γίνεται με τις υπόλοιπες και την ανασφάλειά τους που μετακυλίεται σε σκέψεις για απολύσεις όπως είναι φυσικό.
2. Υπάρχει η Ευρωπαική Τράπεζα Επενδύσεων που έχει ένα σοβαρό κονδύλι για επιχειρηματικά δάνεια με επιτόκια 4 %, που τα προιόντα τους τα σαμποτάρουν οι τράπεζες. Να παρέμβει η αντιπολίτευση ώστε να υποχρεωθούν οι τράπεζες να τα προωθήσουν στους επιχειρηματίες, για να ανασάνει η αγορά.
ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΡΙΝ ΕΝΙΣΧΥΘΟΥΝ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΟΙ ΧΑΜΗΛΟΜΙΣΘΟΙ, ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ.
ΝΑ ΘΕΣΠΙΣΘΕΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ , ΤΩΡΑ.
ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ 5 ΔΙΣ.
Τραγέλαφος
Επανέλεγχο λέει των Ε9 θα κάνουν οι εφορίες και από τον έλεγχο θα προκύψουν τρείς κατηγορίες προστίμων.
Τα μικρά λάθη που θα έχουν πρόστιμο μέχρι 1000 ευρώ που θα κληθούν να το πληρώσουν με προσαύξηση 50%, τα μεγαλύτερα λάθη που θα έχουν πρόστιμο μεγαλύτερο από 1000 ευρώ τα οποία θα έχουν προσαύξηση 100% και τα άλλα που από τα λάθη δεν προκύπτει πρόστιμο.
Ε ακόμη και αυτοί θα κληθούν να πληρώσουν 100 ευρώ.
Δεν είμαστε καλά. Δεν είμαστε καθόλου καλά.
Εντάξει καταλαβαίνω, ότι είναι σε απελπισία. Δεν είναι ικανοί να κάνουν την δουλειά τους, έχουν καταρρεύσει τα έσοδα και όσο πλησιάζει ο Δεκέμβριος , ο εκνευρισμός τους γίνεται μεγαλύτερος. Καταλαβαίνω, είναι έτοιμοι να τα βροντήξουν όλα και να μας παρατήσουν στην μοίρα μας. Ετσι κάπως θα σκέφτονται ο Αλογοσκούφης και ο Μπέζας, είμαι σίγουρος.
Μεταξύ τους θα λένε. Μωρέ έτσι μούρχεται να τους παρατήσω όλους και τότε θα δούνε. Θα λένε Αλοφοσκούφης και θα κολλάει η γλώσσα τους.
Υπάρχει κανείς να του πεί, να πάει να γ.... να μας αφήσει ήσυχους;
Υπάρχει;
Τα μικρά λάθη που θα έχουν πρόστιμο μέχρι 1000 ευρώ που θα κληθούν να το πληρώσουν με προσαύξηση 50%, τα μεγαλύτερα λάθη που θα έχουν πρόστιμο μεγαλύτερο από 1000 ευρώ τα οποία θα έχουν προσαύξηση 100% και τα άλλα που από τα λάθη δεν προκύπτει πρόστιμο.
Ε ακόμη και αυτοί θα κληθούν να πληρώσουν 100 ευρώ.
Δεν είμαστε καλά. Δεν είμαστε καθόλου καλά.
Εντάξει καταλαβαίνω, ότι είναι σε απελπισία. Δεν είναι ικανοί να κάνουν την δουλειά τους, έχουν καταρρεύσει τα έσοδα και όσο πλησιάζει ο Δεκέμβριος , ο εκνευρισμός τους γίνεται μεγαλύτερος. Καταλαβαίνω, είναι έτοιμοι να τα βροντήξουν όλα και να μας παρατήσουν στην μοίρα μας. Ετσι κάπως θα σκέφτονται ο Αλογοσκούφης και ο Μπέζας, είμαι σίγουρος.
Μεταξύ τους θα λένε. Μωρέ έτσι μούρχεται να τους παρατήσω όλους και τότε θα δούνε. Θα λένε Αλοφοσκούφης και θα κολλάει η γλώσσα τους.
Υπάρχει κανείς να του πεί, να πάει να γ.... να μας αφήσει ήσυχους;
Υπάρχει;
Είναι χειρότερα απο το 1929 τα πράγματα.
Είχα ακούσει από την γιαγιά μου, ότι το 1918 και το 1929 αλλά και την κατοχή, τρώγανε φασόλια, χόρτα και μπακαλιάρο.
Ετσι πέρασαν, τις δυσκολίες.
Μπακαλιάρος λοιπόν.
Στο μυαλό μου πάντα εξαιρούσα από την πείνα τις χώρες που έχουν μπακαλιάρο.
Τις σκανδιναβικές χώρες δηλαδή, Νορβηγία, Σουηδία, Δανία , Ισλανδία.
Να γιατί τον θυμήθηκα.
Δεν μου καθόταν καλά η χρεοκοπία της Ισλανδίας, μ'αυτά που ήξερα.
Μια χώρα με άφθονο μπακαλιάρο, δεν μπορεί να χρεοκοπεί, όταν ο κόσμος είναι σε κρίση. Τότε τι θα κάνουν οι άλλες.Και όμως.
Για να το τεστάρω, παρήγγειλα σήμερα να φάω μπακαλιάρο.
Έχει διπλάσια τιμή από το χοιρινό ή το κοτόπουλο. Γιατί δεν ψαρεύουν μπακαλιάρο για να λύσουν το πρόβλημά τους;
Το λάδι από την άλλη που τότε ήταν πανάκριβο, σήμερα είναι πάμφθηνο. Κοστίζει όσο ένα πακέτο τσιγάρα, άκουσα στην τηλεόραση από τους παραγωγούς. Αρα οι λαδέμποροι δεν θα είναι οι "λαδέμποροι" αυτής της κρίσης. Μάλλον θάναι οι βενζινοπώλες και οι εταιρείες γαλακτοκομικών. Θα δούμε.
Το συμπέρασμα μου είναι ότι αυτή η κρίση θάναι χειρότερη απ'αυτή του 29. Εχουν πέσει τα κάστρα που είχαν αντισταθεί τότε, είναι φανερό.
Επίσης είναι φανερό, ότι οι ηγέτες δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Σήμερα ο Μπράουν και ο Σαρκοζί, ζητάνε κεφάλαια από τους Αραβες και την Κίνα και συμφωνήσαν σε επανίδρυση του καπιταλισμού και σε παγκόσμια διακυβέρνηση.
Για τόση σταθερότητα και σιγουριά μιλάμε.
Καλά κρασιά.
Εν τω μεταξύ τα τοξικά ομόλογα είναι ύψους 2.5 τρίς δολλάρια λένε.
Ετσι πέρασαν, τις δυσκολίες.
Μπακαλιάρος λοιπόν.
Στο μυαλό μου πάντα εξαιρούσα από την πείνα τις χώρες που έχουν μπακαλιάρο.
Τις σκανδιναβικές χώρες δηλαδή, Νορβηγία, Σουηδία, Δανία , Ισλανδία.
Να γιατί τον θυμήθηκα.
Δεν μου καθόταν καλά η χρεοκοπία της Ισλανδίας, μ'αυτά που ήξερα.
Μια χώρα με άφθονο μπακαλιάρο, δεν μπορεί να χρεοκοπεί, όταν ο κόσμος είναι σε κρίση. Τότε τι θα κάνουν οι άλλες.Και όμως.
Για να το τεστάρω, παρήγγειλα σήμερα να φάω μπακαλιάρο.
Έχει διπλάσια τιμή από το χοιρινό ή το κοτόπουλο. Γιατί δεν ψαρεύουν μπακαλιάρο για να λύσουν το πρόβλημά τους;
Το λάδι από την άλλη που τότε ήταν πανάκριβο, σήμερα είναι πάμφθηνο. Κοστίζει όσο ένα πακέτο τσιγάρα, άκουσα στην τηλεόραση από τους παραγωγούς. Αρα οι λαδέμποροι δεν θα είναι οι "λαδέμποροι" αυτής της κρίσης. Μάλλον θάναι οι βενζινοπώλες και οι εταιρείες γαλακτοκομικών. Θα δούμε.
Το συμπέρασμα μου είναι ότι αυτή η κρίση θάναι χειρότερη απ'αυτή του 29. Εχουν πέσει τα κάστρα που είχαν αντισταθεί τότε, είναι φανερό.
Επίσης είναι φανερό, ότι οι ηγέτες δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Σήμερα ο Μπράουν και ο Σαρκοζί, ζητάνε κεφάλαια από τους Αραβες και την Κίνα και συμφωνήσαν σε επανίδρυση του καπιταλισμού και σε παγκόσμια διακυβέρνηση.
Για τόση σταθερότητα και σιγουριά μιλάμε.
Καλά κρασιά.
Εν τω μεταξύ τα τοξικά ομόλογα είναι ύψους 2.5 τρίς δολλάρια λένε.
Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008
Η στήριξη των τραπεζών, ονομάζεται στήριξη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων από την κυβέρνηση
Δεν ξέρω για τα διάφορα προβλήματα της κυβέρνησης, αλλά στο χιούμορ, βλέπω μια συνεχόμενη βελτίωση.
Την φυγή από την βουλή την ονομάζουν κίνηση αποτροπής της παραγραφής των ευθυνών των υπουργών.
Τώρα με νέα φόρμουλα, ονάζουν την ληστεία των 28 δίς από τις τράπεζες στήριξη των νοικοκυριών.
Αύριο θα μας ονομάσουν την φοροεπιδρομή , φοροαπαλαγή.
Εχουν χιούμορ. Το πρόβλημα είναι ότι δεν βρέθηκε κανείς θεατρικός επιχειρηματίας να τους διαθέση την θεατρική σκηνή που απαιτείται.
Γιατί;
Είναι κρίμα.
Την φυγή από την βουλή την ονομάζουν κίνηση αποτροπής της παραγραφής των ευθυνών των υπουργών.
Τώρα με νέα φόρμουλα, ονάζουν την ληστεία των 28 δίς από τις τράπεζες στήριξη των νοικοκυριών.
Αύριο θα μας ονομάσουν την φοροεπιδρομή , φοροαπαλαγή.
Εχουν χιούμορ. Το πρόβλημα είναι ότι δεν βρέθηκε κανείς θεατρικός επιχειρηματίας να τους διαθέση την θεατρική σκηνή που απαιτείται.
Γιατί;
Είναι κρίμα.
ΔΙΑΦΟΡΙΚΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ. Μια πρόταση για το θέμα των δανειοληπτών
Θα παρθούν διαβάζουμε μέτρα ανακούφισης των δανειοληπτών ή προτείνονται μέτρα για την ανακούφισή τους.
Μέχρι στιγμής τα μέτρα αφορούν την προστασία τους από τις κατασχέσεις των τραπεζών, είτε με προσαρμογή του ορίου των οφειλών, είτε με την θεσμοθέτηση κανόνων πλειστηριασμού, διαφανών με την εγγύηση της δικαστικής εξουσίας.
Ομως αυτό που δεν έχει συζητηθεί, είναι η απάντηση στην ουσία του προβλήματος, που είναι οι επιπτώσεις που έχει η οικονομική κρίση, στην δυνατότητά τους να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Οταν πήραν το στεγαστικό δάνειο τους, ελέγχθηκε η ικανότητά τους από τις τράπεζες και εκρίθη αρκετή για να έχει μια καλή σχέση η τράπεζα με τον δανειολήπτη.
Πολλές φορές, εξ αιτίας αυτής της έγκρισης, ο δανειολήπτης ρίσκαρε την προκαταβολή στην αγορά κατοικίας, όλων των αποταμιεύσεων του και τουλάχιστον έβαλε μέχρι πριν κάποια χρόνια το 20% της αξίας της αγοράς απ'αυτές.
Έλαβε διαβεβαιώσεις από τις τράπεζες, ότι αυτός ο τρόπος ήταν ωφελιμότερος γι'αυτόν από το να μένει στο νοίκι -με βροχή δημοσιεύσεων και διαφημίσεων- και το αποφάσισε.
Οι τράπεζες και αν όχι αυτές, η Τράπεζα της Ελλάδος και το Υπουργείο Οικονομικών που τους επέτρεπαν να δίδουν τέτοια δάνεια στους πολίτες, υποτίθεται ότι είχαν πλήρη γνώση για τις μελλοντικές οικονομικές εξελίξεις, και από την θέση που έχουν στην οικονομία, αλλά και από τις ειδικές γνώσεις που τα στελέχη και οι υπηρεσίες τους έχουν.
Προφανώς δεν έχει κανείς απαίτηση μαντικών ικανοτήτων για την προσωπική μελλοντική πορεία του κάθε δανειζόμενου. Προφανώς μπορεί οι προβλέψεις να ήταν σωστές, αλλά ο συγκεκριμένος δανειολήπτης, να ευθύνεται για την μη εκπλήρωση της φυσιολογικής οικονομικής του πορείας στην συνέχεια.
Σωστό αυτό αν μιλάμε για την εξαίρεση. Οχι όμως αν μιλάμε για τον κανόνα.
Οχι αν μιλάμε για όλους τους δανειολήπτες.
Διότι η κρίση, δυστυχώς αυτό το πεδίο διαμορφώνει.
Ολο και περισσότεροι δανειολήπτες θα αδυνατούν να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις των δανείων, επειδή η οικονομία μπαίνει σε ύφεση.
Χάνουν την δουλειά τους, χάνουν τα επιχειρηματικά κέρδη που και αυτοί και οι τράπεζες υπέθεταν, γενικά η οικονομική τους κατάσταση μεταβάλλεται από κοινωνικούς και γενικότερα εθνικούς και παγκόσμιους όρους.
Στην πραγματικότητα, οι δανειολήπτες βρίσκονται σε κατάσταση "ανωτέρας βίας".
Ωραία θα μου πεί κανείς όλα αυτά, αλλά ποιό είναι το συμπέρασμα; Τί είναι το σωστό που πρέπει να γίνει;
Θα πρέπει μήπως οι τράπεζες να χάσουν τις δικαιούμενες εξυπηρετήσεις των δανείων;
Οχι ακριβώς.
Πρέπει απλά να βρεθεί μια λογική φόρμουλα, που στόχο να έχει και την εξυπηρέτηση των δανείων αλλά και την διασφάλιση των δικαιωμάτων των δανειοληπτών.
Στο μυαλό μου έχω μια διαφορική φόρμουλα, που μπορεί ίσως να δόσει λύση στο πρόβλημα.
Να θεσμοθετηθεί, ότι οι δανειολήπτες θα δίνουν για εξυπηρέτηση των δανείων κάθε φορά το ποσοστό των εισοδημάτων που έδιναν κατά μέσο όρο από τότε που πήραν το δάνειο μέχρι σήμερα.
Αν δηλαδή κάποιος είχε φορολογική δήλωση όταν πήρε το δάνειο (Α1) και δόση (Δ1) που ήταν ποσοστό [Π1=Δ1/Α1] και φέτος (Αν) με δόση (Δν) που ήταν ποσοστό [Πν=Δν/Αν] πολύ υψηλότερο από το Π1 , τότε η δόση του να διαμορφωθεί σε (Δν+1) που να προκύπτει ως γινόμενο του (Αν+1) επί τον μέσο όρο των [(Π1+Π2+...+Πν)/ν] και αυτό ταυτόχρονα να προσδιορίζει και μια επιμήκυνση του χρονικού ορίου κατάλληλη ώστε να αποπληρωθεί το δάνειο.
Και πάλι υψηλή θα είναι η δόση, αλλά ενδεχομένως θα αφήνει ένα περιθώριο για να καταναλώσει μέρος του εισοδήματός του και για τα άλλα βασικά αγαθά που χρειάζεται η οικογένειά του.
Οπως οι τράπεζες δεν θέλουν να χάσουν τα χρήματά τους, έτσι και οι άλλοι παραγωγικοί φορείς της χώρας (παραγωγοί , έμποροι, βιομηχανίες κλπ) δεν μπορεί να στερηθούν εξ αιτίας τους τους πελάτες τους και κατά συνέπεια να κλείσουν.
Το "μοίρασμα των ιματίων" μας δεν μπορεί να θέλουν οι τράπεζες να γίνουν με τον απόλυτα προνομιακό τρόπο τους.
Στην πραγματικότητα η συζήτηση για τους δανειολήπτες αφορά τον ορισμό σειρά προτεραιότητας των παραγόντων της αγοράς στον μισθό του εργαζόμενου.
Αυτή η σειρά είναι καθοριστική και τα μερίδια που αντιστοιχούν σε κάθε "οφειλέτη" πρέπει να ορισθούν με δικαιότερο τρόπο.
Δεν μπορεί ένας παράγοντας, να τα θέλει όλα, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις του στην λειτουργία των υπολοίπων.
ΔΙΑΦΟΡΙΚΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ λοιπόν, αν θέλουμε να ξαναβρεί η οικονομία την φυσιολογική σειρά της.
Η βελτίωση στο μέλλον της οικονομικής κατάστασης μας θα ξαναοδηγήσει τα επιτόκια στο αρχικό ύψος τους.
Η ρύθμιση αυτή θα γίνει , είτε το θέλουν οι τράπεζες είτε όχι, όπως έγινε στην Ιαπωνία που έφτασαν να δίνουν χρήματα με αρνητικά επιτόκια, αλλά το θέμα είναι ότι στο μεταξύ θα έχουν καταστραφεί πολλοί δανειολήπτες και είναι άσχημο πολύ κάτι τέτοιο.
Είναι κρίμα την διευκόλυνση που ζητάνε σήμερα και την αρνούνται οι τράπεζες να τους την δίνουν στην συνέχεια, όταν θα έχουν καταστραφεί και αυτοί και μεγάλο μέρος της αγοράς.
Μέχρι στιγμής τα μέτρα αφορούν την προστασία τους από τις κατασχέσεις των τραπεζών, είτε με προσαρμογή του ορίου των οφειλών, είτε με την θεσμοθέτηση κανόνων πλειστηριασμού, διαφανών με την εγγύηση της δικαστικής εξουσίας.
Ομως αυτό που δεν έχει συζητηθεί, είναι η απάντηση στην ουσία του προβλήματος, που είναι οι επιπτώσεις που έχει η οικονομική κρίση, στην δυνατότητά τους να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Οταν πήραν το στεγαστικό δάνειο τους, ελέγχθηκε η ικανότητά τους από τις τράπεζες και εκρίθη αρκετή για να έχει μια καλή σχέση η τράπεζα με τον δανειολήπτη.
Πολλές φορές, εξ αιτίας αυτής της έγκρισης, ο δανειολήπτης ρίσκαρε την προκαταβολή στην αγορά κατοικίας, όλων των αποταμιεύσεων του και τουλάχιστον έβαλε μέχρι πριν κάποια χρόνια το 20% της αξίας της αγοράς απ'αυτές.
Έλαβε διαβεβαιώσεις από τις τράπεζες, ότι αυτός ο τρόπος ήταν ωφελιμότερος γι'αυτόν από το να μένει στο νοίκι -με βροχή δημοσιεύσεων και διαφημίσεων- και το αποφάσισε.
Οι τράπεζες και αν όχι αυτές, η Τράπεζα της Ελλάδος και το Υπουργείο Οικονομικών που τους επέτρεπαν να δίδουν τέτοια δάνεια στους πολίτες, υποτίθεται ότι είχαν πλήρη γνώση για τις μελλοντικές οικονομικές εξελίξεις, και από την θέση που έχουν στην οικονομία, αλλά και από τις ειδικές γνώσεις που τα στελέχη και οι υπηρεσίες τους έχουν.
Προφανώς δεν έχει κανείς απαίτηση μαντικών ικανοτήτων για την προσωπική μελλοντική πορεία του κάθε δανειζόμενου. Προφανώς μπορεί οι προβλέψεις να ήταν σωστές, αλλά ο συγκεκριμένος δανειολήπτης, να ευθύνεται για την μη εκπλήρωση της φυσιολογικής οικονομικής του πορείας στην συνέχεια.
Σωστό αυτό αν μιλάμε για την εξαίρεση. Οχι όμως αν μιλάμε για τον κανόνα.
Οχι αν μιλάμε για όλους τους δανειολήπτες.
Διότι η κρίση, δυστυχώς αυτό το πεδίο διαμορφώνει.
Ολο και περισσότεροι δανειολήπτες θα αδυνατούν να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις των δανείων, επειδή η οικονομία μπαίνει σε ύφεση.
Χάνουν την δουλειά τους, χάνουν τα επιχειρηματικά κέρδη που και αυτοί και οι τράπεζες υπέθεταν, γενικά η οικονομική τους κατάσταση μεταβάλλεται από κοινωνικούς και γενικότερα εθνικούς και παγκόσμιους όρους.
Στην πραγματικότητα, οι δανειολήπτες βρίσκονται σε κατάσταση "ανωτέρας βίας".
Ωραία θα μου πεί κανείς όλα αυτά, αλλά ποιό είναι το συμπέρασμα; Τί είναι το σωστό που πρέπει να γίνει;
Θα πρέπει μήπως οι τράπεζες να χάσουν τις δικαιούμενες εξυπηρετήσεις των δανείων;
Οχι ακριβώς.
Πρέπει απλά να βρεθεί μια λογική φόρμουλα, που στόχο να έχει και την εξυπηρέτηση των δανείων αλλά και την διασφάλιση των δικαιωμάτων των δανειοληπτών.
Στο μυαλό μου έχω μια διαφορική φόρμουλα, που μπορεί ίσως να δόσει λύση στο πρόβλημα.
Να θεσμοθετηθεί, ότι οι δανειολήπτες θα δίνουν για εξυπηρέτηση των δανείων κάθε φορά το ποσοστό των εισοδημάτων που έδιναν κατά μέσο όρο από τότε που πήραν το δάνειο μέχρι σήμερα.
Αν δηλαδή κάποιος είχε φορολογική δήλωση όταν πήρε το δάνειο (Α1) και δόση (Δ1) που ήταν ποσοστό [Π1=Δ1/Α1] και φέτος (Αν) με δόση (Δν) που ήταν ποσοστό [Πν=Δν/Αν] πολύ υψηλότερο από το Π1 , τότε η δόση του να διαμορφωθεί σε (Δν+1) που να προκύπτει ως γινόμενο του (Αν+1) επί τον μέσο όρο των [(Π1+Π2+...+Πν)/ν] και αυτό ταυτόχρονα να προσδιορίζει και μια επιμήκυνση του χρονικού ορίου κατάλληλη ώστε να αποπληρωθεί το δάνειο.
Και πάλι υψηλή θα είναι η δόση, αλλά ενδεχομένως θα αφήνει ένα περιθώριο για να καταναλώσει μέρος του εισοδήματός του και για τα άλλα βασικά αγαθά που χρειάζεται η οικογένειά του.
Οπως οι τράπεζες δεν θέλουν να χάσουν τα χρήματά τους, έτσι και οι άλλοι παραγωγικοί φορείς της χώρας (παραγωγοί , έμποροι, βιομηχανίες κλπ) δεν μπορεί να στερηθούν εξ αιτίας τους τους πελάτες τους και κατά συνέπεια να κλείσουν.
Το "μοίρασμα των ιματίων" μας δεν μπορεί να θέλουν οι τράπεζες να γίνουν με τον απόλυτα προνομιακό τρόπο τους.
Στην πραγματικότητα η συζήτηση για τους δανειολήπτες αφορά τον ορισμό σειρά προτεραιότητας των παραγόντων της αγοράς στον μισθό του εργαζόμενου.
Αυτή η σειρά είναι καθοριστική και τα μερίδια που αντιστοιχούν σε κάθε "οφειλέτη" πρέπει να ορισθούν με δικαιότερο τρόπο.
Δεν μπορεί ένας παράγοντας, να τα θέλει όλα, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις του στην λειτουργία των υπολοίπων.
ΔΙΑΦΟΡΙΚΟ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ λοιπόν, αν θέλουμε να ξαναβρεί η οικονομία την φυσιολογική σειρά της.
Η βελτίωση στο μέλλον της οικονομικής κατάστασης μας θα ξαναοδηγήσει τα επιτόκια στο αρχικό ύψος τους.
Η ρύθμιση αυτή θα γίνει , είτε το θέλουν οι τράπεζες είτε όχι, όπως έγινε στην Ιαπωνία που έφτασαν να δίνουν χρήματα με αρνητικά επιτόκια, αλλά το θέμα είναι ότι στο μεταξύ θα έχουν καταστραφεί πολλοί δανειολήπτες και είναι άσχημο πολύ κάτι τέτοιο.
Είναι κρίμα την διευκόλυνση που ζητάνε σήμερα και την αρνούνται οι τράπεζες να τους την δίνουν στην συνέχεια, όταν θα έχουν καταστραφεί και αυτοί και μεγάλο μέρος της αγοράς.
Αλαβάνος-Μέρφυ 1-0(;). Υπάρχει λύση στο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης;
Να το πω ευθύς εξ αρχής. ΟΧΙ
Το αισθάνομαι . Ο Νόμος του Μέρφυ είναι παρών.
Αν κάτι μπορεί να πάει άσχημα, θα πάει άσχημα μας λέει.
Και μετράω, δείγματα.
Πριν από έναν χρόνο κάτω από τις ανεγκέφαλες ιαχές της Αριστεράς, απορρίπτονταν η Συνταγματική συνθήκη, αφού προηγουμένως είχε απορριφθεί πάλι το Ευρωσύνταγμα από την Γαλλία και την Ολλανδία, που τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν, ιδιαίτερα ο Σαρκοζύ, για να καταφέρει ευρωπαικές λύσεις στο πρόβλημα. Ομως τώρα υπάρχει η Μέρκελ, που αδιαφορεί για κάθε άλλη λύση, εκτός από ότι αφορά την Γερμανία.
Ευρώπη πάπαλα λοιπόν.
Μετράω ακόμη. Η πιστωτική κρίση έγινε ήδη χρηματιστική κρίση και στην συνέχεια εξελίσεται σε κρίση οικονομική με ραγδαίους ρυθμούς.
Ηδη κάποιες χώρες γονατίζουν και στην συνέχεια μένουν γονατιστές. Ισλανδία, Ουγγαρία, διαβάζω τώρα για Κορέα.
Ανεργία καλπάζουσα στην αυτοκινητοβιομηχανία, ανεργία στις κατασκευές, χρεοκοπίες στην ποντοπόρα ναυτιλία.
Μετράω ακόμη την ηλιθιότητα του Μπούς που δεν εννοεί να καταλάβει ότι έχουν γίνει όλα μαντάρα, μετράω τις δηλώσεις Γκρίσπαν , που επιτέλους κατάλαβε ότι όλη η πολιτική του ήταν μοιραίο λάθος. Μετράω την πτώση της ισοτιμίας ευρώ δολλαρίου.
Πως γίνεται το νόμισμα της ισχυρής ευρώπης να πέφτει στην σχέση της με το ψοφίμι δολλάριο;
Μετράω το ποσοστό υστερίας στην υπόθεση Βατοπεδίου και από την ΝΔ αλλά και από την αντιπολίτευση και ανιχνεύω σ'αυτήν έναν μηχανισμό "φυγής από τα ουσιαστικά ζητήματα", που είναι η ραγδαία επιδείνωση της κρίσης.
Ως πότε θα ασχολούμαστε με τις μαλακίες του Εφραίμ, του Ρουσόπουλου , του Δούκα και του Φωτιάδη; Ως πότε;
Δεν ξέρω πόσο σημαντικό είναι να αποδειχθεί η ευθύνη του Ρουσόπουλου ας πούμε, αλλά ξέρω πόσο σημαντική θα είναι η ευθύνη για τον πολιτικό κόσμο, από την ολιγωρία του να κάνει πρώτο και μοναδικό θέμα την οικονομική κρίση.
Κανέναν δεν ενδιαφέρει τί έγινε;
Μας ενδιαφέρει τι θα κάνουμε τώρα.
Ο κόσμος βασανίζεται κάθε μέρα και βασανίζεται όλος. Οχι μόνο αυτοί που τους τραβούν οι τράπεζες σε πλειστηριασμό, αλλά και τους υπόλοιπους, που τους βασανίζει η ανασφάλεια, για το δικό τους μέλλον.
Θα μπορεί αύριο ο δανειολήπτης που μέχρι σήμερα κατάφερνε και πλήρωνε κανονικά το δάνειό του, να το εξυπηρετεί;
Θα έχει δουλειά;
Βλέπει τους εργαζόμενους της Ζήμενς στην Θεσ/νίκη, του Λαναρά στο Σύνταγμα, της Ρενώ στο Παρίσι -λέγεται ότι τα προάστεια ξανάρχονται δριμύτερα-, της Φόρντ στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική και άλλους και τον πιάνει σύγκρυο.
Πόσο θα αργήσει η κρίση να χτυπήσει τον καθένα μας;
Πόσο θ'αργήσει να μη μπορεί κάποιος να πληρώσει κάποιες δόσεις για να χάσει το σπίτι του;
Γιατί ακόμη δεν ψηφίστηκε ο νόμος για τους δανειολήπτες;
Πότε στο κέρατό μου θα γίνει;
Γιατί για τις τράπεζες βρεθήκαν χρήματα και γι'αυτούς δεν μπορεί να βρεθεί ούτε μια χρονική διευκόλυνση;
Δεν βλέπω που θενά στον ορίζοντα λύση στο πρόβλημα. Διάβασα σήμερα και την συνέντευξη Στίγκλιτς στην "Ε".
Λυπάμαι αλλά δεν είδα λύση. Βαρέθηκα να διαβάζω με διάφορους τρόπους το ότι είμαστε σε κρίση και γιατί βρεθήκαμε σε κρίση.
Αυτό το έβλεπα ακόμη και γώ και γι'αυτό το είχα βάλει στον τίτλο του μπλόγκ μου.
Πως θα βγούμε με ενδιαφέρει να δούμε.
Και να το δούμε πειστικά.
Μέχρι στιγμής δεν έχω πειστεί ότι διαφαίνεται κάτι.
Αυτό σημαίνει ότι ο νόμος του Μέρφυ θα ολοκληρώσει την πορεία του.
Θα μας συμβεί ότι χειρότερο μπορεί να σκεφτεί κανένας, αν δεν παρει η αντιπολίτευση την πρωτοβουλία να σπα΄σει τα κομματικά στεγανά και να καθήσουμε όλοι να δούμε τι θα κάνουμε.
Γι'αυτό ας απομονώσουμε σε μια πρώτη φάση τους διάφορους ανεγκέφαλους της ηγεσίας του ΣΥΝ, Τσίπρα, Λαφαζάνη κλπ και ας δούμε οι υπόλοιποι , τι μπορεί να γίνει.
Η ευθύνη του Αλαβάνου, να πάρει την πρωτοβουλία και να σπάσει τις αγκυλώσεις είναι μεγάλη και είναι ο μόνος που σ'αυτή την φάση μπορεί να το κάνει και οφείλει να το κάνει.
Μπορεί να καταλάβει ότι προέχει η κρίση του κομματικού συμφέροντος.
Ελπίζω, ότι στην διαμάχη Αλαβάνος-Μέρφυ θα κερδίσει ο Αλέκος.
Το αισθάνομαι . Ο Νόμος του Μέρφυ είναι παρών.
Αν κάτι μπορεί να πάει άσχημα, θα πάει άσχημα μας λέει.
Και μετράω, δείγματα.
Πριν από έναν χρόνο κάτω από τις ανεγκέφαλες ιαχές της Αριστεράς, απορρίπτονταν η Συνταγματική συνθήκη, αφού προηγουμένως είχε απορριφθεί πάλι το Ευρωσύνταγμα από την Γαλλία και την Ολλανδία, που τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν, ιδιαίτερα ο Σαρκοζύ, για να καταφέρει ευρωπαικές λύσεις στο πρόβλημα. Ομως τώρα υπάρχει η Μέρκελ, που αδιαφορεί για κάθε άλλη λύση, εκτός από ότι αφορά την Γερμανία.
Ευρώπη πάπαλα λοιπόν.
Μετράω ακόμη. Η πιστωτική κρίση έγινε ήδη χρηματιστική κρίση και στην συνέχεια εξελίσεται σε κρίση οικονομική με ραγδαίους ρυθμούς.
Ηδη κάποιες χώρες γονατίζουν και στην συνέχεια μένουν γονατιστές. Ισλανδία, Ουγγαρία, διαβάζω τώρα για Κορέα.
Ανεργία καλπάζουσα στην αυτοκινητοβιομηχανία, ανεργία στις κατασκευές, χρεοκοπίες στην ποντοπόρα ναυτιλία.
Μετράω ακόμη την ηλιθιότητα του Μπούς που δεν εννοεί να καταλάβει ότι έχουν γίνει όλα μαντάρα, μετράω τις δηλώσεις Γκρίσπαν , που επιτέλους κατάλαβε ότι όλη η πολιτική του ήταν μοιραίο λάθος. Μετράω την πτώση της ισοτιμίας ευρώ δολλαρίου.
Πως γίνεται το νόμισμα της ισχυρής ευρώπης να πέφτει στην σχέση της με το ψοφίμι δολλάριο;
Μετράω το ποσοστό υστερίας στην υπόθεση Βατοπεδίου και από την ΝΔ αλλά και από την αντιπολίτευση και ανιχνεύω σ'αυτήν έναν μηχανισμό "φυγής από τα ουσιαστικά ζητήματα", που είναι η ραγδαία επιδείνωση της κρίσης.
Ως πότε θα ασχολούμαστε με τις μαλακίες του Εφραίμ, του Ρουσόπουλου , του Δούκα και του Φωτιάδη; Ως πότε;
Δεν ξέρω πόσο σημαντικό είναι να αποδειχθεί η ευθύνη του Ρουσόπουλου ας πούμε, αλλά ξέρω πόσο σημαντική θα είναι η ευθύνη για τον πολιτικό κόσμο, από την ολιγωρία του να κάνει πρώτο και μοναδικό θέμα την οικονομική κρίση.
Κανέναν δεν ενδιαφέρει τί έγινε;
Μας ενδιαφέρει τι θα κάνουμε τώρα.
Ο κόσμος βασανίζεται κάθε μέρα και βασανίζεται όλος. Οχι μόνο αυτοί που τους τραβούν οι τράπεζες σε πλειστηριασμό, αλλά και τους υπόλοιπους, που τους βασανίζει η ανασφάλεια, για το δικό τους μέλλον.
Θα μπορεί αύριο ο δανειολήπτης που μέχρι σήμερα κατάφερνε και πλήρωνε κανονικά το δάνειό του, να το εξυπηρετεί;
Θα έχει δουλειά;
Βλέπει τους εργαζόμενους της Ζήμενς στην Θεσ/νίκη, του Λαναρά στο Σύνταγμα, της Ρενώ στο Παρίσι -λέγεται ότι τα προάστεια ξανάρχονται δριμύτερα-, της Φόρντ στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική και άλλους και τον πιάνει σύγκρυο.
Πόσο θα αργήσει η κρίση να χτυπήσει τον καθένα μας;
Πόσο θ'αργήσει να μη μπορεί κάποιος να πληρώσει κάποιες δόσεις για να χάσει το σπίτι του;
Γιατί ακόμη δεν ψηφίστηκε ο νόμος για τους δανειολήπτες;
Πότε στο κέρατό μου θα γίνει;
Γιατί για τις τράπεζες βρεθήκαν χρήματα και γι'αυτούς δεν μπορεί να βρεθεί ούτε μια χρονική διευκόλυνση;
Δεν βλέπω που θενά στον ορίζοντα λύση στο πρόβλημα. Διάβασα σήμερα και την συνέντευξη Στίγκλιτς στην "Ε".
Λυπάμαι αλλά δεν είδα λύση. Βαρέθηκα να διαβάζω με διάφορους τρόπους το ότι είμαστε σε κρίση και γιατί βρεθήκαμε σε κρίση.
Αυτό το έβλεπα ακόμη και γώ και γι'αυτό το είχα βάλει στον τίτλο του μπλόγκ μου.
Πως θα βγούμε με ενδιαφέρει να δούμε.
Και να το δούμε πειστικά.
Μέχρι στιγμής δεν έχω πειστεί ότι διαφαίνεται κάτι.
Αυτό σημαίνει ότι ο νόμος του Μέρφυ θα ολοκληρώσει την πορεία του.
Θα μας συμβεί ότι χειρότερο μπορεί να σκεφτεί κανένας, αν δεν παρει η αντιπολίτευση την πρωτοβουλία να σπα΄σει τα κομματικά στεγανά και να καθήσουμε όλοι να δούμε τι θα κάνουμε.
Γι'αυτό ας απομονώσουμε σε μια πρώτη φάση τους διάφορους ανεγκέφαλους της ηγεσίας του ΣΥΝ, Τσίπρα, Λαφαζάνη κλπ και ας δούμε οι υπόλοιποι , τι μπορεί να γίνει.
Η ευθύνη του Αλαβάνου, να πάρει την πρωτοβουλία και να σπάσει τις αγκυλώσεις είναι μεγάλη και είναι ο μόνος που σ'αυτή την φάση μπορεί να το κάνει και οφείλει να το κάνει.
Μπορεί να καταλάβει ότι προέχει η κρίση του κομματικού συμφέροντος.
Ελπίζω, ότι στην διαμάχη Αλαβάνος-Μέρφυ θα κερδίσει ο Αλέκος.
Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2008
Αγορά των Τραπεζών από το Κράτος εδώ και τώρα και σχέδιο αλληλεγγύης.
Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης αρχίζουν να βρίσκουν κοινό βηματισμό, για το ζήτημα της τραπεζικής και γενικότερης κρίσης.
Ο ΣΥΝ "υιοθετώντας" την πρότασή μου -εντάξει λέμε και καμμία υπερβολή- όπως την είχα προτείνει στις 8/10
ΑΝΑΚΑΤΑ: Μια νέα πολιτική είναι αναγκαία. "Κοινωνικοποίηση των τραπεζών τώρα".
και στις 16/10 στο πόστ
ΑΝΑΚΑΤΑ: 28 δίς. Μας κοροιδεύουν
βρίσκεται πολύ κοντά στην πρόταση του ΓΑΠ για αγορά μετοχών των τραπεζών από το κράτος με τα χρήματα στήριξης, χωρίς να διευκρινίζει, αν η αγορά των μετοχών θα φτάσει σε επίπεδο αγοράς τους.
Μπορούν τα δύο κόμματα να συζητήσουν και να συμπορευθούν στο κορυφαίο αυτό ζήτημα παρέμβασης στην οικονομική κρίση.
Προσωπικά όπως έχω επισημάνει σε επόμενο πόστ μου, προβληματίζομαι πλέον, μήπως θα ήταν προτιμώτερο να ιδρύσει το κράτος Οργανισμό Κοινής Ωφέλειας, με αντικείμενο την Πιστωτική πίστη
ΑΝΑΚΑΤΑ: Εναλλακτικός δανεισμός, με δημιουργία Ο.Κ.Ω. ανταλλαγής χρημάτων
στον οποίο ενδεχομένως θα μπορούσαν να ενταχθούν και οι τράπεζες που το επιθυμούν, επειδή ίσως ο προσανατολισμός που έχουν οι υπάρχουσες τράπεζες , δεν είναι αυτός που θα χρειασθεί στην επόμενη περίοδο και κατά συνέπεια δεν θα γίνει και η ορθώτερη διαχείριση των χρημάτων των φορολογουμένων με τα οποία θα γίνει η στήριξη.
Η επιλογή μιας τέτοιας παρέμβασης, σε αντίθεση με την κυβερνητική επιλογή για "χάρισμα" στους τραπεζίτες των 28 δις που προκρίνει η κυβέρνηση, θα κάνει απολύτως διακριτή τόσο την ιδεολογική τους διαφοροποίηση από την ΝΔ, όσο και θα αποσαφηνίσουν την συγγένεια των δικών τους ιδεολογικών επιλογών.
Ενα άλλο πεδίο, στο οποίο πρέπει να εστιασθεί η κριτική προς την ΝΔ, είναι αυτό της λήψης των μέτρων για τους δανειστές, που ενώ σώζει τους τραπεζίτες με επείγοντα τρόπο, ακόμη δεν έχει λάβει έστω τα στοιχειώδη μέτρα για το κτύπημα των "κορακιών" των πλειστηριασμών.
Αυτοί οι καιροί, είναι κρίσιμοι για την σχέση των κομμάτων με την κοινωνία.
Πρέπει να βιασθούν.
Οσο δεν πείθουν, ότι είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι και ικανοί - όπως το πέτυχαν με την υπόθεση του Βατοπαιδίου, όπου η κοινωνία είδε ότι τα κόμματα έχουν χρησιμότητα- τόσο θα βλέπουν συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να μη μαζεύσουν ούτε τα συνδικαλιστικά τους στελέχη.
Η αντιπολίτευση κατάφερε να ανατρέψει την "παγιωμένη πεποίθηση", ότι πολιτική κάνει μόνο η κυβέρνηση και στην πραγματικότητα η αντιπολίτευση είναι αργόμισθοι στον "πάγκο", χθές στην Βουλή. Δεν πρέπει να αφήσει να ανατραπεί αυτή η επιτυχία. Πρέπει να συνεχίσει να κρατάει την ατζέντα της πολιτικής, με σωστή επιλογή στόχων και επιχειρημάτων.
Είναι απαραίτητη αυτή η πολιτική της αντιπολίτευσης γιατί την ίδια ώρα που ο κόσμος καίγεται ο Καραμανλής τρέχει στο Κατάρ για να φροντίσει για το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, την ίδια ώρα που σώζει τις τράπεζες.
Ο ΣΥΝ "υιοθετώντας" την πρότασή μου -εντάξει λέμε και καμμία υπερβολή- όπως την είχα προτείνει στις 8/10
ΑΝΑΚΑΤΑ: Μια νέα πολιτική είναι αναγκαία. "Κοινωνικοποίηση των τραπεζών τώρα".
και στις 16/10 στο πόστ
ΑΝΑΚΑΤΑ: 28 δίς. Μας κοροιδεύουν
βρίσκεται πολύ κοντά στην πρόταση του ΓΑΠ για αγορά μετοχών των τραπεζών από το κράτος με τα χρήματα στήριξης, χωρίς να διευκρινίζει, αν η αγορά των μετοχών θα φτάσει σε επίπεδο αγοράς τους.
Μπορούν τα δύο κόμματα να συζητήσουν και να συμπορευθούν στο κορυφαίο αυτό ζήτημα παρέμβασης στην οικονομική κρίση.
Προσωπικά όπως έχω επισημάνει σε επόμενο πόστ μου, προβληματίζομαι πλέον, μήπως θα ήταν προτιμώτερο να ιδρύσει το κράτος Οργανισμό Κοινής Ωφέλειας, με αντικείμενο την Πιστωτική πίστη
ΑΝΑΚΑΤΑ: Εναλλακτικός δανεισμός, με δημιουργία Ο.Κ.Ω. ανταλλαγής χρημάτων
στον οποίο ενδεχομένως θα μπορούσαν να ενταχθούν και οι τράπεζες που το επιθυμούν, επειδή ίσως ο προσανατολισμός που έχουν οι υπάρχουσες τράπεζες , δεν είναι αυτός που θα χρειασθεί στην επόμενη περίοδο και κατά συνέπεια δεν θα γίνει και η ορθώτερη διαχείριση των χρημάτων των φορολογουμένων με τα οποία θα γίνει η στήριξη.
Η επιλογή μιας τέτοιας παρέμβασης, σε αντίθεση με την κυβερνητική επιλογή για "χάρισμα" στους τραπεζίτες των 28 δις που προκρίνει η κυβέρνηση, θα κάνει απολύτως διακριτή τόσο την ιδεολογική τους διαφοροποίηση από την ΝΔ, όσο και θα αποσαφηνίσουν την συγγένεια των δικών τους ιδεολογικών επιλογών.
Ενα άλλο πεδίο, στο οποίο πρέπει να εστιασθεί η κριτική προς την ΝΔ, είναι αυτό της λήψης των μέτρων για τους δανειστές, που ενώ σώζει τους τραπεζίτες με επείγοντα τρόπο, ακόμη δεν έχει λάβει έστω τα στοιχειώδη μέτρα για το κτύπημα των "κορακιών" των πλειστηριασμών.
Αυτοί οι καιροί, είναι κρίσιμοι για την σχέση των κομμάτων με την κοινωνία.
Πρέπει να βιασθούν.
Οσο δεν πείθουν, ότι είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι και ικανοί - όπως το πέτυχαν με την υπόθεση του Βατοπαιδίου, όπου η κοινωνία είδε ότι τα κόμματα έχουν χρησιμότητα- τόσο θα βλέπουν συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να μη μαζεύσουν ούτε τα συνδικαλιστικά τους στελέχη.
Η αντιπολίτευση κατάφερε να ανατρέψει την "παγιωμένη πεποίθηση", ότι πολιτική κάνει μόνο η κυβέρνηση και στην πραγματικότητα η αντιπολίτευση είναι αργόμισθοι στον "πάγκο", χθές στην Βουλή. Δεν πρέπει να αφήσει να ανατραπεί αυτή η επιτυχία. Πρέπει να συνεχίσει να κρατάει την ατζέντα της πολιτικής, με σωστή επιλογή στόχων και επιχειρημάτων.
Είναι απαραίτητη αυτή η πολιτική της αντιπολίτευσης γιατί την ίδια ώρα που ο κόσμος καίγεται ο Καραμανλής τρέχει στο Κατάρ για να φροντίσει για το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, την ίδια ώρα που σώζει τις τράπεζες.
Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2008
Γιώργος Παπανδρέου: Να αγοράσει το δημόσιο μετοχές των τραπεζών
Μαύρη Παρασκευή στα χρηματιστήρια
Aπώλειες έως 15% στην Αθήνα
Γιώργος Παπανδρέου: Να αγοράσει το δημόσιο
μετοχές των τραπεζών
Τελευταία ενημέρωση: 24/10/2008 17:29
Στη διατύπωση πρότασης για αγορά από το δημόσιο ισχυρών μετοχικών μεριδίων στις ελληνικές τράπεζες προχώρησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπανδρέου, μετά τη βύθιση του Χρηματιστηρίου που μειώνει πολύ σημαντικά την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καθιστώντας τις ευάλωτες σε οποιαδήποτε προσπάθεια επιθετικής εξαγοράς. Την ίδια στιγμή «ξεπούλημα» των τραπεζών και των μετοχών εταιρειών υψηλής κεφαλαιοποίησης συνεχίζεται σήμερα Παρασκευή με τις απώλειες στο χρηματιστήριο να φτάνουν το 15%.
Εναλλακτικός δανεισμός, με δημιουργία Ο.Κ.Ω. ανταλλαγής χρημάτων
Διάβασα κάπου αλλά δεν το βρίσκω (*), ότι στην Αγγλία αναπτύσσεται ένας άλλος τρόπος δανεισμού.
Η διαδικασία γίνεται μέσω του Ιντερνετ.
Αν κατάλαβα καλά ένας ιστότοπος, λειτουργεί ως εικονική τράπεζα, όπου συναντώνται όσοι θέλουν να δανεισθούν, με όσους θέλουν να δανείσουν και συμφωνούν χωρίς την διαμεσολάβηση κάποιας τράπεζας.
Εγώ θέλω ας πούμε 100 ευρώ και κάποιοι έχουν περίσευμα που αν το καταθέταν στην τράπεζα θα πέρναν ένα επιτόκιο που συνήθως είναι μηδενικό, σε σχέση με τον πληθωρισμό.
Από την άλλη μεριά εγώ αν δανειζόμουν από την τράπεζα, θα πλήρωνα επιτόκιο μέχρι και 20%.
Αντί λοιπόν να πάμε και οι δύο στον τραπεζίτη που θα εκμεταλευτεί και τους δυό μας, συμφωνούμε μεταξύ μας σε ένα επιτόκιο χαμηλό για τον δανειζόμενο και υψηλότερο για τον δανειστή και συνάπτουμε ένα συμφωνητικό που το υπογράφουμε και οι δύο και έτσι είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι.
Αυτή την λειτουργία θα μπορούσε να την κάνει το κράτος, με την δημιουργία ενός Οργανισμού Κοινής Ωφέλειας, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ .
Δεν χρειάζονται κεφάλαια, χρειάζεται απλώς η εγγυρότητα που έχει μια κρατική λειτουργία.
Εντάξει να ενισχύσουν τις τράπεζες, με λογικά βέβαια ποσά, αλλά να εξυπηρετήσουν και τους πολίτες με την δημιουργία αυτών των απαραίτητων πλέον Οργανισμών Δανειοδότησης.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο.
Οι μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις αλλά και τα νοικοκυριά έχουν ανάγκη για φτηνό χρήμα και είναι καιρός τα κόμματα να σκεφτούν πάνω στο πρόβλημα και να δόσουν "άλλες λύσεις", κατάλληλες για το μέλλον.
* το βρήκα ΕΔΩ
Η διαδικασία γίνεται μέσω του Ιντερνετ.
Αν κατάλαβα καλά ένας ιστότοπος, λειτουργεί ως εικονική τράπεζα, όπου συναντώνται όσοι θέλουν να δανεισθούν, με όσους θέλουν να δανείσουν και συμφωνούν χωρίς την διαμεσολάβηση κάποιας τράπεζας.
Εγώ θέλω ας πούμε 100 ευρώ και κάποιοι έχουν περίσευμα που αν το καταθέταν στην τράπεζα θα πέρναν ένα επιτόκιο που συνήθως είναι μηδενικό, σε σχέση με τον πληθωρισμό.
Από την άλλη μεριά εγώ αν δανειζόμουν από την τράπεζα, θα πλήρωνα επιτόκιο μέχρι και 20%.
Αντί λοιπόν να πάμε και οι δύο στον τραπεζίτη που θα εκμεταλευτεί και τους δυό μας, συμφωνούμε μεταξύ μας σε ένα επιτόκιο χαμηλό για τον δανειζόμενο και υψηλότερο για τον δανειστή και συνάπτουμε ένα συμφωνητικό που το υπογράφουμε και οι δύο και έτσι είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι.
Αυτή την λειτουργία θα μπορούσε να την κάνει το κράτος, με την δημιουργία ενός Οργανισμού Κοινής Ωφέλειας, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ .
Δεν χρειάζονται κεφάλαια, χρειάζεται απλώς η εγγυρότητα που έχει μια κρατική λειτουργία.
Εντάξει να ενισχύσουν τις τράπεζες, με λογικά βέβαια ποσά, αλλά να εξυπηρετήσουν και τους πολίτες με την δημιουργία αυτών των απαραίτητων πλέον Οργανισμών Δανειοδότησης.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο.
Οι μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις αλλά και τα νοικοκυριά έχουν ανάγκη για φτηνό χρήμα και είναι καιρός τα κόμματα να σκεφτούν πάνω στο πρόβλημα και να δόσουν "άλλες λύσεις", κατάλληλες για το μέλλον.
* το βρήκα ΕΔΩ
Πειθαρχική δίωξη από τον εισαγγελέα σε βάρος της Αικ. Πελέκη–Βουλγαράκη
Πειθαρχική δίωξη από τον εισαγγελέα σε βάρος της Αικ. Πελέκη–Βουλγαράκη
24 Οκτωβρίου 2008, 13:36της Βασιλικής Κόκκαλη
Αντιμέτωπη με πειθαρχική δίωξη για δυο αδικήματα είναι πλέον η συμβολαιογράφος κυρία Αικατερίνη Πελέκη – Βουλγαράκη! Ο εισαγγελέας κ. Κωνσταντίνος Σιμιτζόγλου που διενεργούσε τη σχετική πειθαρχική έρευνα άσκησε στην σύζυγο του πρώην υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας κυρίου Γιώργου Βουλγαράκη πειθαρχική δίωξη για δύο αδικήματα. Το πρώτο αφορά στη συμμετοχή της σε δυο ΕΠΕ και το δεύτερο τη σύνταξη συμβολαίων ακινήτων εντός αρχαιολογικών χώρων. Η ποινή που μπορεί επιβληθεί στην κυρία Πελέκη από το πειθαρχικό δικαστήριο είναι είτε χρηματικό πρόστιμο είτε παύση του επαγγέλματός της από έναν έως τέσσερις μήνες.
Στο σχετικό 15σέλιδο γραπτό υπόμνημα με το οποίο είχε δώσει εξηγήσεις στον εισαγγελέα, η κυρία Πελέκη υποστήριζε ότι τίποτα μεμπτό δεν έχει διαπράξει, επικαλούμενη μάλιστα γνωμοδοτήσεις σύμφωνα με τις οποίες αν ο συμβολαιογράφος δεν είναι διαχειριστής ΕΠΕ μπορεί να συμμετάσχει σε αυτή.
Υπενθυμίζεται ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείων Αθηνών- Πειραιώς- Αιγαίου και Δωδεκανήσου, είχε ασχοληθεί με την υπόθεση αλλά ζήτησε να εκδοθεί γνωμοδότηση επί του θέματος από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Μάλιστα, τα πρακτικά της σχετικής συνεδρίασης παρέδωσε ήδη στον εισαγγελέα του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Γιώργο Σανιδά ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Στασινόπουλος.
-----------------------
Επειδή ήμουν ο πρώτος που έθεσε τα ερωτήματα εδώ, χαίρομαι που είχα δίκιο, τελικά.
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008
Ιταλία. Η φαντασία και η τεχνολογία κατά της κερδοσκοπίας.
Στην Ιταλία άρχισε να λειτουργεί μια νέα υπηρεσία, που δίνει στους καταναλωτές, όποια στιγμή θέλουν τις τιμές των προιόντων για 80 βασικά είδη.
Η μέθοδος είναι απλή.
Γράφεις το όνομα του προιόντος, ας πούμε ΜΗΛΑ και στέλνεις ένα SMS σε ένα τετραψήφιο νούμερο.
Σε δευτερόλεπτα, σου έρχεται η απάντηση, που γράφει:
Πόσο τα πουλάνε οι παραγωγοί
Πόσο τα πουλάει η Κεντρική αγορά και
Πόσο πουλιούνται στην λιανική στα μανάβικα.
Η αξία του μέτρου είναι προφανής.
Μπορείς να ελέγξεις αν έχεις μπροστά σου έναν κερδοσκόπο.
Αυτό είναι αρκετό.
Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2008
Ποιός ασχολείται με την πολιτική; Είναι όλοι ίδιοι;
Την δεκαετία του 90 άρχισε η απαξίωση της πολιτικής, ίσως και λίγα χρόνια νωρίτερα, αλλά τα τελευταία χρόνια, ο κανένας, ο δικομματισμός, ο "όλοι ίδιοι είναι", έγιναν το κεντρικό ιδεολογικό στίγμα της κοινής γνώμης.
Θυμάμαι να με αντιμετωπίζουν σαν ψώνιο, κολλημένο, οι φίλοι μου, πριν εννοείται τους χάσω και από φίλους. Πάλι με την πολιτική ασχολείσαι; Δεν βαρέθηκες; Ολοι ίδιοι είναι, δεν το βλέπεις , μόνο για την πάρτη τους ενδιαφέρονται και άλλα τέτοια. Και μάλλον είχαν δίκιο εδώ που τα λέμε. Συνέχισα να ασχολούμαι με την πολιτική, επειδή ήμουν ψώνιο και επειδή μόνο αυτό ήξερα να κάνω εδώ που τα λέμε.
Να βγάλω λεφτά από κονέ, κομπίνες, αλλά και υγιή επιχειρηματικότητα -αν υπήρχε , δεν την συνάντησα- δεν ήμουν ικανός, να παίξω τένις δεν ήξερα, ούτε είχα ιστιοπλοικό για να δοκιμάσω εκεί τις δυνατότητές μου. Τί μου έμενε; Η πολιτική.
Η πολιτική σε εποχές που ήταν χωμένη στο βούρκο, σε εποχές που είχε βαλτώσει , αλλά που γι'αυτό με ενδιέφερε ακόμη περισσότερο.
Σήμερα, παρά την κρίση την οικονομική και την γενικώτερη, νοιώθω καλά. Ξαναποκτάω φίλους και το να συζητώ πολιτικά, δεν μου το χρεώνει κανείς -ευθέως τουλάχιστον- ως ψώνιο.
Αναλογίζομαι όμως, αρκετές φορές εκείνες τις εποχές και προβληματίζομαι, αν είχα δίκιο ή αντίθετα είχαν δίκιο οι παλιοί μου φίλοι.
Εδώ θα κάνω μια παρένθεση.
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τους φίλαθλους που δεν ξέρουν ποδόσφαιρο. Για παράδειγμα οι περισσότερες γυναίκες δεν το ξέρουν το άθλημα και έτσι δεν δίνουν σημασία, στους κανόνες που το διέπουν. Προφανώς αυτό που τους αρέσει, σ'αυτό είναι η "νίκη", οι εντάσεις, η δύναμη. Οταν συζητάς μαζί τους για ποδόσφαιρο, βαριέσαι. Δεν ξέρουν βασικά πράγματα. Δεν ξεχωρίζουν τους αντιπάλους από τον διαιτητή όταν χάνει η ομάδα τους και δεν ξεχωρίζουν τον διαιτητή από τους παίκτες της ομάδας τους όταν κερδίζουν.
Εύκολα μπορούν , αν πρόκειται για την ομάδα τους, να δεχθούν την εισαγωγή στοιχείων του μπάσκετ , με ταυτόχρονη παραβίαση των κανόνων. Αρκεί να κερδίσουν.
Εκανα αυτή την παρένθεση για να γίνει ευκολώτερη η κατανόηση, των αλλαγών που έγιναν από το 90 και μετά στην πολιτική.
Ο νεοφιλευθερισμός εγκατέστησε στην οικονομία το δικαίωμα της παραβίασης των κανόνων.
Είτε μέσω των off-shore, είτε μέσω της κίνησης των κεφαλαίων με πλεονεκτήματα τις νέες τεχνολογίες (ίντερνετ) έναντι των συμπαικτών, είτε με την εισαγωγή προιόντων όπως τα παράγωγα και τα διάφορα δομημένα , τα διάφορα subprime κλπ.
Διάβαζα αυτές τις μέρες, ότι ενώ η πραγματική παγκόσμια οικονομία είναι ένα μέγεθος της τάξης των 50 τρίς δολλαρίων ετησίως, στα ταμπλώ η οικονομία είχε μέγεθος 300 τρίς.
Μια φούσκα με εξαπλάσιο όγκο από αυτόν της πραγματικής οικονομίας, τον οποίο η πολιτική έπρεπε να διαχειριστεί ή κυρίως να μη διαχειριστεί, διότι έτσι θα αποκαλύπτεταο το απατηλό μέγεθός της και θα έπρεπε να ξεφουσκώσει.
Ο Νεοφιλελευθερισμός με άλλα λόγια εισήγαγε στην οικονομία κανόνες του μπάσκετ και το παιχνίδι που έπρεπε να σχολιάσει κανείς δεν είχε καμμία άλλη σοβαρή ερμηνεία , απ'αυτήν που περιέγραψα στην παραπάνω μεταφορά με το ποδόσφαιρο.
Το παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι, γινόταν με παραβίαση βασικών κανόνων, από τους οποίους όμως κρινόταν πραγματικά αποτελέσματα.
Ετσι πολλές πολιτικές δυνάμεις, υποχρεώθηκαν να αναθεωρήσουν απόψεις και ιδεολογίες και να προσαρμοστούν στην ιδεολογία αυτού του παιχνιδιού μέσα στην διογκούμενη φούσκα.
Ετσι είδαμε τους σοσιαλδημοκράτες να μιλάνε με σοσιαλνεοφιλελεύθερους όρους, τους συντηρητικούς να μιλάνε με νεοφιλελεύθερους όρους και την αριστερά, προσκολημμένη στις μαρξικές βεβαιότητες, να μιλάει για έναν άλλο κόσμο που δεν είχε καμμία επαφή με την πραγματικότητα.
Ολοι δηλαδή, ο καθένας με τον τρόπο του, βρεθήκαν σε αφασία είτε με την πραγματικότητα, είτε με την ιδεολογία τους.
Δεν είχε άδικο λοιπόν η αριστερά όταν μίλαγε για δυνάμεις του δικομματισμού, δηλαδή των κομμάτων που συμμετείχαν και διαχειριζόταν την φούσκα και που ασφαλώς μοιάζαν ως διαχειριστές που εγκαταλείπουν τις ιδεολογικές αφετηρίες τους προκειμένου να γίνουν ρεαλιστές.
Δεν είχαν άδικο όσοι διαπιστώναν ότι η αριστερά είναι στον κόσμο της.
Ολα αυτά μέχρι τώρα.
Διότι η κρίση, δεν έχει μόνο την τραγική σημασία, αλλά και την σημασία της εισόδου σε μια περίοδο περισυλλογής και διαμόρφωσης κρίσης επί των πραγματικών δεδομένων, όπως αυτά αποκαλύπτονται με την κατάρευση του κόσμου της φούσκας.
Η "κρίση" είναι το κάλεσμα στην ικανότητα "κρίσης" όλων μας, να περιγράψουμε τον πραγματικό κόσμο "μας" που τον είχαμε ξεχάσει χαμένο μέσα στον όγκο της φούσκας και να προτείνουμε λύσεις για τα προβλήματα που γεννήθηκαν στο παιχνίδι, μόλις ο διαιτητής ξαναέγινε διαιτητής και το χέρι δίνεται πέναλτυ, αντί να μετράει σαν γκόλ.
Η "κρίση" μας καλεί να μιλήσουμε επί της ουσίας, με την ιδιότητα "μας" πλέον, όχι εκείνη του "όλοι ίδιοι είμαστε, επειδή διαφορετικά θα είμασταν κορόιδα", αλλά του "είμαστε διαφορετικοί" και ευτυχώς, διότι μας "ζώσαν τα φίδια" και δεν ξέρουμε πως τα αντιμετωπίζουν.
Σε πρώτη φάσση "ολική επαναφορά των παιλών πολιτικών ταυτοτήτων" και βλέπουμε ....
Θυμάμαι να με αντιμετωπίζουν σαν ψώνιο, κολλημένο, οι φίλοι μου, πριν εννοείται τους χάσω και από φίλους. Πάλι με την πολιτική ασχολείσαι; Δεν βαρέθηκες; Ολοι ίδιοι είναι, δεν το βλέπεις , μόνο για την πάρτη τους ενδιαφέρονται και άλλα τέτοια. Και μάλλον είχαν δίκιο εδώ που τα λέμε. Συνέχισα να ασχολούμαι με την πολιτική, επειδή ήμουν ψώνιο και επειδή μόνο αυτό ήξερα να κάνω εδώ που τα λέμε.
Να βγάλω λεφτά από κονέ, κομπίνες, αλλά και υγιή επιχειρηματικότητα -αν υπήρχε , δεν την συνάντησα- δεν ήμουν ικανός, να παίξω τένις δεν ήξερα, ούτε είχα ιστιοπλοικό για να δοκιμάσω εκεί τις δυνατότητές μου. Τί μου έμενε; Η πολιτική.
Η πολιτική σε εποχές που ήταν χωμένη στο βούρκο, σε εποχές που είχε βαλτώσει , αλλά που γι'αυτό με ενδιέφερε ακόμη περισσότερο.
Σήμερα, παρά την κρίση την οικονομική και την γενικώτερη, νοιώθω καλά. Ξαναποκτάω φίλους και το να συζητώ πολιτικά, δεν μου το χρεώνει κανείς -ευθέως τουλάχιστον- ως ψώνιο.
Αναλογίζομαι όμως, αρκετές φορές εκείνες τις εποχές και προβληματίζομαι, αν είχα δίκιο ή αντίθετα είχαν δίκιο οι παλιοί μου φίλοι.
Εδώ θα κάνω μια παρένθεση.
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τους φίλαθλους που δεν ξέρουν ποδόσφαιρο. Για παράδειγμα οι περισσότερες γυναίκες δεν το ξέρουν το άθλημα και έτσι δεν δίνουν σημασία, στους κανόνες που το διέπουν. Προφανώς αυτό που τους αρέσει, σ'αυτό είναι η "νίκη", οι εντάσεις, η δύναμη. Οταν συζητάς μαζί τους για ποδόσφαιρο, βαριέσαι. Δεν ξέρουν βασικά πράγματα. Δεν ξεχωρίζουν τους αντιπάλους από τον διαιτητή όταν χάνει η ομάδα τους και δεν ξεχωρίζουν τον διαιτητή από τους παίκτες της ομάδας τους όταν κερδίζουν.
Εύκολα μπορούν , αν πρόκειται για την ομάδα τους, να δεχθούν την εισαγωγή στοιχείων του μπάσκετ , με ταυτόχρονη παραβίαση των κανόνων. Αρκεί να κερδίσουν.
Εκανα αυτή την παρένθεση για να γίνει ευκολώτερη η κατανόηση, των αλλαγών που έγιναν από το 90 και μετά στην πολιτική.
Ο νεοφιλευθερισμός εγκατέστησε στην οικονομία το δικαίωμα της παραβίασης των κανόνων.
Είτε μέσω των off-shore, είτε μέσω της κίνησης των κεφαλαίων με πλεονεκτήματα τις νέες τεχνολογίες (ίντερνετ) έναντι των συμπαικτών, είτε με την εισαγωγή προιόντων όπως τα παράγωγα και τα διάφορα δομημένα , τα διάφορα subprime κλπ.
Διάβαζα αυτές τις μέρες, ότι ενώ η πραγματική παγκόσμια οικονομία είναι ένα μέγεθος της τάξης των 50 τρίς δολλαρίων ετησίως, στα ταμπλώ η οικονομία είχε μέγεθος 300 τρίς.
Μια φούσκα με εξαπλάσιο όγκο από αυτόν της πραγματικής οικονομίας, τον οποίο η πολιτική έπρεπε να διαχειριστεί ή κυρίως να μη διαχειριστεί, διότι έτσι θα αποκαλύπτεταο το απατηλό μέγεθός της και θα έπρεπε να ξεφουσκώσει.
Ο Νεοφιλελευθερισμός με άλλα λόγια εισήγαγε στην οικονομία κανόνες του μπάσκετ και το παιχνίδι που έπρεπε να σχολιάσει κανείς δεν είχε καμμία άλλη σοβαρή ερμηνεία , απ'αυτήν που περιέγραψα στην παραπάνω μεταφορά με το ποδόσφαιρο.
Το παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι, γινόταν με παραβίαση βασικών κανόνων, από τους οποίους όμως κρινόταν πραγματικά αποτελέσματα.
Ετσι πολλές πολιτικές δυνάμεις, υποχρεώθηκαν να αναθεωρήσουν απόψεις και ιδεολογίες και να προσαρμοστούν στην ιδεολογία αυτού του παιχνιδιού μέσα στην διογκούμενη φούσκα.
Ετσι είδαμε τους σοσιαλδημοκράτες να μιλάνε με σοσιαλνεοφιλελεύθερους όρους, τους συντηρητικούς να μιλάνε με νεοφιλελεύθερους όρους και την αριστερά, προσκολημμένη στις μαρξικές βεβαιότητες, να μιλάει για έναν άλλο κόσμο που δεν είχε καμμία επαφή με την πραγματικότητα.
Ολοι δηλαδή, ο καθένας με τον τρόπο του, βρεθήκαν σε αφασία είτε με την πραγματικότητα, είτε με την ιδεολογία τους.
Δεν είχε άδικο λοιπόν η αριστερά όταν μίλαγε για δυνάμεις του δικομματισμού, δηλαδή των κομμάτων που συμμετείχαν και διαχειριζόταν την φούσκα και που ασφαλώς μοιάζαν ως διαχειριστές που εγκαταλείπουν τις ιδεολογικές αφετηρίες τους προκειμένου να γίνουν ρεαλιστές.
Δεν είχαν άδικο όσοι διαπιστώναν ότι η αριστερά είναι στον κόσμο της.
Ολα αυτά μέχρι τώρα.
Διότι η κρίση, δεν έχει μόνο την τραγική σημασία, αλλά και την σημασία της εισόδου σε μια περίοδο περισυλλογής και διαμόρφωσης κρίσης επί των πραγματικών δεδομένων, όπως αυτά αποκαλύπτονται με την κατάρευση του κόσμου της φούσκας.
Η "κρίση" είναι το κάλεσμα στην ικανότητα "κρίσης" όλων μας, να περιγράψουμε τον πραγματικό κόσμο "μας" που τον είχαμε ξεχάσει χαμένο μέσα στον όγκο της φούσκας και να προτείνουμε λύσεις για τα προβλήματα που γεννήθηκαν στο παιχνίδι, μόλις ο διαιτητής ξαναέγινε διαιτητής και το χέρι δίνεται πέναλτυ, αντί να μετράει σαν γκόλ.
Η "κρίση" μας καλεί να μιλήσουμε επί της ουσίας, με την ιδιότητα "μας" πλέον, όχι εκείνη του "όλοι ίδιοι είμαστε, επειδή διαφορετικά θα είμασταν κορόιδα", αλλά του "είμαστε διαφορετικοί" και ευτυχώς, διότι μας "ζώσαν τα φίδια" και δεν ξέρουμε πως τα αντιμετωπίζουν.
Σε πρώτη φάσση "ολική επαναφορά των παιλών πολιτικών ταυτοτήτων" και βλέπουμε ....
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008
"Πολεμο¨ στους φορολογικούς παραδείσους
"Πολεμο¨ στους φορολογικούς παραδείσους
Yπό την απειλή του πολέμου από την Ευρώπη βρίσκονται οι φορολογικοί παράδεισοι εξαιτίας της κρίσης.
"Η" 18/10
--------------------
Τον ¨πόλεμο¨ σε πενήντα περίπου φορολογικούς παραδείσους που υπάρχουν στον κόσμο αναμένεται να κηρύξουν την προσεχή Τρίτη οι Ευρωπαίοι.
Σε μία διεθνή συνάντηση που συνέρχεται στο Παρίσι ύστερα από πρωτοβουλία της Γερμανίας και της Γαλλίας θα εξεταστούν μέτρα και πρωτοβουλίες που θα ληφθούν εναντίον των φορολογικών παραδείσων οι οποίοι θεωρούνται ένα από τα αγκάθια που δημιουργούν προβλήματα στη διεθνή οικονομία και εκφεύγουν του ελέγχου, πράγμα που δεν πρέπει να υπάρχει σε ένα μελλοντικό σύστημα το οποίο θα έχει ως σκοπό τον έλγχο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Transparence International France στους φορολογικούς παραδείσους υπάρχουν περίπου 400 τράπεζες, τα δύο τρίτα από τις 2.000 hedge funds και δύο εκατομμύρια περίπου εταιρείες-γραμματοκιβώτια που διαχειρίζονται περίπου 10 τρισεκατομμύρια δολάρια (δηλαδή περίπου 25 ελληνικά ΑΕΠ).Νεοφιλελευθερισμός. Ο ιός της Σοσιαλδημοκρατίας, το τείχος της Αριστεράς
Σταθερά ο Αλέξης Τσίπρας, ο Αλέκος Αλαβάνος και φυσικά το ΚΚΕ, κατηγορούν την σοσιαλδημοκρατία ότι απετέλεσε κόμμα του νεοφιλελευθερισμού και με αποκλίσεις βέβαια αναθεματίζουν την σχέση της με την Αριστερά.
Οι σοσιαλδημοκράτες δεν είναι αριστεροί, αλλά ένα ακόμα κόμμα της αστικής τάξης και ειδικώτερα ένα κόμμα του νεοφιλελευθερισμού.
Εχουν δίκιο ή άδικο;
Η απάντηση δεν είναι όσο εύκολη φαίνεται.
Εκ πρώτης όψεως έχουν δίκιο. Ιδιαίτερα η σοσιαλδημοκρατία του Μπλερισμού όχι μόνο φλερτάρισε με τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά απετέλεσε από κάποια στιγμή και μετά ένθερμο θιασώτη και πυλώνα του νεοφιλελευθερισμού.
Στην Ελλάδα, δεν είναι ψέμα αν κανείς υποστηρίξει ότι το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη έπαιξε τον ίδιο ρόλο.
Κατά συνέπεια θα μπορούσε κανείς να τελειώσει εδώ την συζήτηση, να τους δόσει δίκιο.
Ομως δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Μια πολιτική δύναμη, έχει δύο προβλήματα που πρέπει να παντρέψει. Εχει τις ιδεολογικές της αναφορές από την μία πλευρά και την πραγματικότητα από την άλλη πλευρά που πρέπει να παντρέψει.
Ετσι για παράδειγμα οι κομμουνιστές στην Σοβιετική Ενωση, ιδεολογικά δεν πάψαν να είναι μαρξιστές, αλλά στην πράξη, μετετράπηκαν σε καθεστώς με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.
Η ομοιότητα του υπαρκτού σοσιαλισμού που κατέρρευσε και του νεοφιλελευθερισμού που επίσης κατέρρευσε, είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της "αριστεράς" στην σχέση τους με την πραγματικότητα, μεταλλάχτηκαν έτσι ώστε να υπηρετούν τις πραγματικές απαιτήσεις τους.
Ομως δεν θα μπορούσε νομίζω να γίνει και αλλιώς.
Στην Σοβιετική Ενωση, η αποτυχία της κοινωνικοποίησης μιας οικονομίας που δεν μπορούσε να κοινωνικοποιηθεί, βολεύτηκε με την οικειοποίηση της από μια χούφτα στελεχών, στο όνομα του εργαλείου της κοινωνικοποίησης, δηλαδή της κρατικοποίησης.
Στον νεοφιλελευθερισμό η σοσιαλδημοκρατία κλήθηκε να διαχειρισθεί μια οικονομία που καμμία σχέση δεν είχε με την πραγματική οικονομία. Μια οικονομία "φούσκα", μια οικονομία έξι φορές μεγαλύτερη από την πραγματική οικονομία, δηλαδή μια φανταστική οικονομία υπεραφθονίας, την οποία και δεν μπορούσε να σπάσει και δεν μπορούσε να αγνοήσει, αφού στις φανταστικές πίστες της επιτελούνταν σημαντικό παιχνίδι διανομής και αναδιανομής του πλούτου και της χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας.
Η πολιτική προσαρμόστηκε στην αναγνώριση ως πραγματικότητας, αυτής της εικονικής-φανταστικής οικονομίας-φούσκας, την έβαλε στις αναλύσεις της, της αναγνώρισε ρόλο και δεν νομίζω ότι μπορούσε να κάνει αλλιώς και εντέλει την διαχειρίστηκε, στο φανταστικό πεδίο της, από όπου έλλειπε όπως ήταν φυσικό η πραγματική κοινωνία, η ταξική κοινωνία στην οποία έχει ρόλο η αριστερά.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που στα πλαίσια αυτής της φανταστικής οικονομίας, γεννήθηκαν απόψεις για το τέλος των ιδεολογιών, για το τέλος της ιστορίας κλπ.
Προφανώς σ'αυτή την "φουσκωμένη αλλά υπαρκτή πραγματικότητα" δεν υπήρχε ιστορία των μαζών, δεν υπήρχε ταξική πάλη και η σοσιαλδημοκρατία βρέθηκε όμηρός της, αφού η μη αναγνώρισή της , ως πραγματικότητας, απλά δεν της επέτρεπε να παρεμβαίνει πολιτικά στην ζωή.
Αυτή η "φανταστική οικονομία" , χρησιμοποίησε την πολιτική και τον κοινοβουλευτισμό ως "αξεσουάρ νομιμοποίησης" και προφανώς στα πλαίσιά της τα κόμματα δεν μπορούσαν να έχουν διαφορές και μετετράπησαν στο φαινόμενο του δικομματισμού.
Ολοι ξέρουμε ότι μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό μείναν μόνο τα πιό δογματικά κομμάτια της αριστεράς, απλώς και μόνο επειδή ως γνωστόν αν η πραγματικότητα διαφωνούσε με τα ιερά κείμενά της, τότε το αλοίμονο αφορούσε την πραγματικότητα.
Η δικαίωση της εμμονής τους, δεν έχει σχέση με την ορθότητα των αναλύσεών της, αλλά με την απουσία της από την πραγματική ζωή.
Τώρα πιά όμως εξέλιπαν πλέον οι λόγοι για την σχέση Σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού και αυτό θα ξανατοποθετήσει τα πράγματα στην σωστή τους θέση.
Ας το έχουν υπόψη όσοι βγάλαν, πιστοποιητικά και αναθέματα.
Οι σοσιαλδημοκράτες δεν είναι αριστεροί, αλλά ένα ακόμα κόμμα της αστικής τάξης και ειδικώτερα ένα κόμμα του νεοφιλελευθερισμού.
Εχουν δίκιο ή άδικο;
Η απάντηση δεν είναι όσο εύκολη φαίνεται.
Εκ πρώτης όψεως έχουν δίκιο. Ιδιαίτερα η σοσιαλδημοκρατία του Μπλερισμού όχι μόνο φλερτάρισε με τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά απετέλεσε από κάποια στιγμή και μετά ένθερμο θιασώτη και πυλώνα του νεοφιλελευθερισμού.
Στην Ελλάδα, δεν είναι ψέμα αν κανείς υποστηρίξει ότι το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη έπαιξε τον ίδιο ρόλο.
Κατά συνέπεια θα μπορούσε κανείς να τελειώσει εδώ την συζήτηση, να τους δόσει δίκιο.
Ομως δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Μια πολιτική δύναμη, έχει δύο προβλήματα που πρέπει να παντρέψει. Εχει τις ιδεολογικές της αναφορές από την μία πλευρά και την πραγματικότητα από την άλλη πλευρά που πρέπει να παντρέψει.
Ετσι για παράδειγμα οι κομμουνιστές στην Σοβιετική Ενωση, ιδεολογικά δεν πάψαν να είναι μαρξιστές, αλλά στην πράξη, μετετράπηκαν σε καθεστώς με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.
Η ομοιότητα του υπαρκτού σοσιαλισμού που κατέρρευσε και του νεοφιλελευθερισμού που επίσης κατέρρευσε, είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της "αριστεράς" στην σχέση τους με την πραγματικότητα, μεταλλάχτηκαν έτσι ώστε να υπηρετούν τις πραγματικές απαιτήσεις τους.
Ομως δεν θα μπορούσε νομίζω να γίνει και αλλιώς.
Στην Σοβιετική Ενωση, η αποτυχία της κοινωνικοποίησης μιας οικονομίας που δεν μπορούσε να κοινωνικοποιηθεί, βολεύτηκε με την οικειοποίηση της από μια χούφτα στελεχών, στο όνομα του εργαλείου της κοινωνικοποίησης, δηλαδή της κρατικοποίησης.
Στον νεοφιλελευθερισμό η σοσιαλδημοκρατία κλήθηκε να διαχειρισθεί μια οικονομία που καμμία σχέση δεν είχε με την πραγματική οικονομία. Μια οικονομία "φούσκα", μια οικονομία έξι φορές μεγαλύτερη από την πραγματική οικονομία, δηλαδή μια φανταστική οικονομία υπεραφθονίας, την οποία και δεν μπορούσε να σπάσει και δεν μπορούσε να αγνοήσει, αφού στις φανταστικές πίστες της επιτελούνταν σημαντικό παιχνίδι διανομής και αναδιανομής του πλούτου και της χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας.
Η πολιτική προσαρμόστηκε στην αναγνώριση ως πραγματικότητας, αυτής της εικονικής-φανταστικής οικονομίας-φούσκας, την έβαλε στις αναλύσεις της, της αναγνώρισε ρόλο και δεν νομίζω ότι μπορούσε να κάνει αλλιώς και εντέλει την διαχειρίστηκε, στο φανταστικό πεδίο της, από όπου έλλειπε όπως ήταν φυσικό η πραγματική κοινωνία, η ταξική κοινωνία στην οποία έχει ρόλο η αριστερά.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που στα πλαίσια αυτής της φανταστικής οικονομίας, γεννήθηκαν απόψεις για το τέλος των ιδεολογιών, για το τέλος της ιστορίας κλπ.
Προφανώς σ'αυτή την "φουσκωμένη αλλά υπαρκτή πραγματικότητα" δεν υπήρχε ιστορία των μαζών, δεν υπήρχε ταξική πάλη και η σοσιαλδημοκρατία βρέθηκε όμηρός της, αφού η μη αναγνώρισή της , ως πραγματικότητας, απλά δεν της επέτρεπε να παρεμβαίνει πολιτικά στην ζωή.
Αυτή η "φανταστική οικονομία" , χρησιμοποίησε την πολιτική και τον κοινοβουλευτισμό ως "αξεσουάρ νομιμοποίησης" και προφανώς στα πλαίσιά της τα κόμματα δεν μπορούσαν να έχουν διαφορές και μετετράπησαν στο φαινόμενο του δικομματισμού.
Ολοι ξέρουμε ότι μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό μείναν μόνο τα πιό δογματικά κομμάτια της αριστεράς, απλώς και μόνο επειδή ως γνωστόν αν η πραγματικότητα διαφωνούσε με τα ιερά κείμενά της, τότε το αλοίμονο αφορούσε την πραγματικότητα.
Η δικαίωση της εμμονής τους, δεν έχει σχέση με την ορθότητα των αναλύσεών της, αλλά με την απουσία της από την πραγματική ζωή.
Τώρα πιά όμως εξέλιπαν πλέον οι λόγοι για την σχέση Σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού και αυτό θα ξανατοποθετήσει τα πράγματα στην σωστή τους θέση.
Ας το έχουν υπόψη όσοι βγάλαν, πιστοποιητικά και αναθέματα.
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008
Μέχρι 66% η βοήθεια στα στεγαστικά σχέδια
Ο Υπουργός Εσωτερικών ανέλυσε την νέα πολιτική της κυβέρνησης
Μέχρι 66% η βοήθεια στα στεγαστικά σχέδια
Αυξάνεται κατά 40% η επιχορήγηση για πρόσφυγες
Η Κυβέρνηση, τόνισε, δεν βλέπει τη στεγαστική πολιτική αποσπασματικά, αλλά με πρόγραμμα, το οποίο άρχισε να εφαρμόζει από τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης.
''Βασική μας αρχή παραμένει ότι για την εξασφάλιση στέγης σημαντική ευθύνη έχει το κράτος''. Στις 12 Ιουνίου, ανέφερε, αναγγέλθηκε η Στεγαστική Πολιτική και από την 1η Ιουλίου εφαρμόζεται, υιοθετώντας βελτιώσεις σε όλα τα στεγαστικά σχέδια αφορούν εκτοπισθέντες και παθόντες ή μη εκτοπισθέντες.
Επιπλέον, με τη Νέα Στεγαστική Πολιτική εφαρμόστηκαν όλες οι δεσμεύσεις που αφορούν τα στεγαστικά προγράμματα προσφύγων, αυξήθηκε η χορηγία και το δάνειο του Ενιαίου Στεγαστικού Σχεδίου, διευρύνθηκαν τα οικονομικά κριτήρια για το διαχωρισμό οικοπέδων για φτωχές οικογένειες, ενισχύθηκε η υπηρεσία του Κυπριακού Οργανισμού Αναπτύξεως Γης για αύξηση της ανέγερσης οικιστικών μονάδων, επεκτάθηκε η ειδική χορηγία για την επιστροφή του ΦΠΑ για την ανέγερση πρώτης κατοικίας σε κυβερνητικά οικόπεδα αυτοστέγασης και οικόπεδα που παραχωρούνται με το σχέδιο διαχωρισμού οικοπέδων για φτωχές οικογένειες.
Πέρα από τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ήδη, πρόσθεσε ο Υπουργός Εσωτερικών, μελετάται η διεύρυνση του Ενιαίου Στεγαστικού Σχεδίου ώστε να καλύπτει όλες τις κοινότητες με βάση εισοδηματικά κριτήρια, ετοιμάστηκε πρόταση για τη διεύρυνση των δικαιούχων σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα διαχωρισμού οικοπέδων για φτωχές οικογένειες ενώ παράλληλα, μελετούνται οικονομικά (προωθείται νομοσχέδιο για την επιστροφή μεταβιβαστικών τελών) και πολεοδομικά μέτρα, όπως η αύξηση του συντελεστή δόμησης, η αξιοποίηση περίκλειστων τεμαχίων και η αξιοποίηση της αδρανούσας γης εντός των πόλεων.
Φέρνοντας ως παράδειγμα ότι εντός της αστικής περιοχής της Λευκωσίας υπάρχουν 3.500 οικόπεδα, αυτό - είπε - αποτελεί μέρος της συζήτησης για την αναθεώρηση των πολεοδομικών σχεδίων. Ο κ. Συλικιώτης ανέφερε, επίσης, ότι τους πρώτους μήνες του 2009 θα δοθούν όλοι οι τίτλοι ιδιοκτησίας σε πρόσφυγες που δικαιούνται, εκτός από τους οικισμούς όπου γίνεται αναδόμηση ή για κατοικίες που αντιμετωπίζουν πολεοδομικά προβλήματα. Υπάρχουν προβλήματα, πρόσθεσε, με νεαρά ζευγάρια που είναι δικαιούχοι, αλλά δεν υπάρχουν χώροι για να τους δοθούν. Ηδη, συνέχισε, υπάρχουν 700 δικαιούχοι και γίνεται προσπάθεια εξοικονόμησης χώρου για να ικανοποιηθούν όλοι, ενώ ανεγείρονται οικιστικές μονάδες εκεί και όπου απελευθερώνονται κάποιοι χώροι.
Ο κ. Συλικιώτης είπε ότι υπάρχουν εγκεκριμένοι δικαιούχοι για την αγορά οικοπέδων που όμως δεν μπορούν να τα πάρουν γιατί δεν υπάρχουν και το μεγαλύτερο πρόβλημα, όπως εξήγησε, υπάρχει στη Λεμεσό. Για τους 500 δικαιούχους παραχωρήθηκαν 86 οικόπεδα στην Υψούπολη και τον επόμενο χρόνο αναμένεται να διαχωριστούν άλλα 200. ''Αυτό το θέμα το θέτω στις πρώτες προτεραιότητες, γιατί σε συνοικισμούς μπορεί να μένουν δύο και τρεις οικογένειες μαζί, αναμένοντας να πάρουν οικόπεδο''.
Ανέφερε ακόμη ότι η χορηγία για το Ενιαίο Στεγαστικό Σχέδιο έχει φτάσει τις 17.087 ευρώ (10.000 λίρες) από 13.669 ευρώ, το δάνειο από 51.259 έως 102.517 ευρώ ( για μονήρεις) με επιχορηγημένο επιτόκιο 65% του βασικού επιτοκίου. Οσον αφορά την ανέγερση κατοικίας για τους πρόσφυγες, η χορηγία ξεκινά από 37.600 ευρώ, ποσό υπερδιπλασιασμένο σε σχέση με το προηγούμενο.
Σημείωσε, επίσης, ότι χθες η Βουλή ενέκρινε τις 17 θέσεις που χρειάζονται στον Κυπριακό Οργανισμό Αναπτύξεως Γης, ο οποίος - τόνισε - είναι αυτοχρηματοδοτούμενος οργανισμός, απευθύνεται σε χαμηλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα και με αυτό τον τρόπο θα αυξήσει την παραγωγή.
Ερωτηθείς σχετικά, ο κ. Συλικιώτης είπε ότι το συνολικό κόστος για τα στεγαστικά προγράμματα που αφορούν τους πρόσφυγες, αυξάνεται κατά 40% φτάνοντας τα 112 εκατομμύρια ευρώ, ενώ για τους μη πρόσφυγες, το Ενιαίο Στεγαστικό Σχέδιο αυξήθηκε κατά 3 εκατομμύρια ευρώ, φθάνοντας τα 20 εκατομμύρια ευρώ.
Απαντώντας σε άλλη ερώτηση ανέφερε ότι το κράτος ήδη προχωρά στην αγορά γης εκεί όπου δεν υπάρχει χαλίτικη, αλλά - σημείωσε- τίθεται και θέμα κόστους και στο τέλος ''δεν θέλουμε να είναι ένα δώρο - άδωρο''. Ανέφερε, επίσης, ότι όπου διαχωρίζονται οικόπεδα και δεν υπάρχουν δικαιούχοι, αυτοί θα διευρύνονται και θα δίδονται κίνητρα για να μετακινηθούν κάποιοι.
Ο Υπουργός Εσωτερικών ανέφερε ότι οι πρόνοιες όλων των Στεγαστικών Σχεδίων έχουν περιληφθεί συνοπτικά σε ένα ενιαίο ενημερωτικό έντυπο, το οποίο θα διανεμηθεί την προσεχή Κυριακή ως ένθετο σε όλες τις κυπριακές εφημερίδες, ενώ θα υπάρχει στα γραφεία των Επαρχιακών Διοικήσεων, στην Υπηρεσία Μερίμνης, τα Κέντρα Εξυπηρέτησης του Πολίτη και το Υπουργείο Εσωτερικών.
Το πρόγραμμα ίσως είναι το πιο ολοκληρωμένο που τέθηκε ποτέ για θέματα στεγαστικής πολιτικής και για πρώτη φορά έχει άμεση εφαρμογή, τόνισε ο κ. Συλικιώτης.
------------
Οχι δεν πρόκειται για την Ελλάδα.
Πρόκειται για την Κύπρο.
Επισημαίνω ότι "το κράτος έσει σημαντική ευθύνη όπως λέει για την εξασφάλιση στέγης σε όλους τους πολίτες", όπως λέει και το σύνταγμά μας, αλλά κανείς δεν το θυμάται.
Ολα τα χρηματιστήρια ανακάμπτουν εκτός από το Ελληνικό. Γιατί;
Η Ισλανδία χρεοκώπησε.
Η Ουγγαρία και η Ουκρανία ακολουθούν.
Η Ελλάδα κατά τον Πρωθυπουργό, όχι μόνο δεν κινδυνεύει, αλλά και οι τράπεζές μας δεν έχουν κανένα πρόβλημα και η οικονομία μας θα πάει και φέτος έστω και με αύξηση του ΑΕΠ κατά 0.9% καλύτερα από τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης.
Τότε γιατί το Ελληνικό Χρηματιστήριο κατ'εξαίρεση ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ;
Επειδή μας λένε τα κακά Funts εγκαταλείπουν τις θέσεις που είχαν πάρει στο ελληνικό χρηματιστήριο, επειδή μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία ξεπουλάει επειδή χρειάζεται ρευστότητα, επειδή η Εθνική έχει σχέση με την Φαινανς Μπάνκ στην Τουρκία και η τούρκικη λίρα υποτιμήθηκε κατά 15% μας λένε. Επειδή, επειδή, επειδή.
Ενα πράγμα δεν περνάει από το μυαλό τους.
Η παγκόσμια κρίση ανέδειξε δύο παραμέτρους σε σχέση με το τραπεζικό και χρηματιστικό πεδίο.
Μοχλευμένα προιόντα -που εμείς δεν είχαμε, επειδή δεν μας παίζαν- και έλειψη εμπιστοσύνης στον τραπεζικό τομέα, που όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου συντονισθήκαν για να την αποκαταστήσουν και όπως φαίνεται το κατάφεραν σε όλο τον κόσμο.
Σε όλο τον κόσμο;
Οχι ακριβώς. Ενα μικρό κρατίδιο στην Μεσόγειο, αντιστέκεται. Δεν περνάνε εδώ οι αναγκαίες αλλαγές σε συμπεριφορές και κλίμα.
Εδώ οι τράπεζες συνεχίζουν να ψάχνουν τρόπους, διαπλεκόμενες με την πολιτική εξουσία, να ξεζουμίσουν την κοινωνία.
Εδώ η στήριξη τους με 28 δίς-μεταξύ μας μια μπούρδα είπανε, σιγά μη την κάνουν πράξη- θα χρησιμοποιηθεί γαι να κλέψουν τους έλληνες φορολογούμενους, χωρίς να τους προσφέρουν τίποτε.
Αυτό το καραγκιοζλίκι το νοιώθει η κοινωνία, το ξέρουν οι επενδυτές, το ξέρουν οι παίχτες του χρηματιστηρίου, το ξέρουν οι ίδιοι οι τραπεζίτες, το έχουν κάνει περιρέουσα ατμόσφαιρα.
Μια ατμόσφαιρα που αυτοδιαψεύδει τις διακυρήξεις των υπευθύνων και αντί για την επιβολή της απαραίτητης ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ που απαιτείται, εγκαινιάσθηκε η ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑ με "πρόσχημα" την οποία θα οργανωθεί η ληστεία των πολιτών.
Αυτό το κλίμα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ της ελληνικής οικονομίας.
Οχι 0.9% ανάπτυξη δεν θα έχουμε του χρόνου, αλλά ούτε κάν χρηματιστήριο.
Αυτοί που φεύγουν δεν είναι οι ξένοι. Είναι οι Ελληνες επιχειρηματίες που τρέχουν στα ευρωπαικά χρηματιστήρια να σώσουν τα κεφάλαιά τους.
Δεν ξέρω αν θα προλάβει η Ουγγαρία να χρεοκωπήσει. Αλλά σίγουρα θα την ακολουθήσουμε και θα είμαστε η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που θα θα χρεοκωπήσει.
Νομίζω ότι πρέπει να φύγει όσο γίνεται πιό γρήγορα αυτή η κυβέρνηση, που έτσι κι αλλιώς θα φύγει, μαζί με τα κεφάλαια των τραπεζιτών και των λαμογιών που εκπροσώπησε.
Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2008
Εξεταστική ή προανακριτική επιτροπή;
Αλλη μια φορά ο ΣΥΡΙΖΑ, έκανε την βλακεία του.
Οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να διαχειρισθούν το κόμμα τους.
Εχουν μπερδέψει την πολιτική με την προσωπική και κομματική καριέρα και πέφτουν από το ένα σφάλμα στο άλλο.
Εγώ να δεχθώ την εκδοχή τους.
Θέλουν εξεταστική επιτροπή για να αποδώσουν και στο ΠΑΣΟΚ τις πολιτικές ευθύνες του και έτσι θέλουν να ψάξουν το θέμα σε όλο το ιστορικό βάθος του, δηλαδή και στην περίοδο ΠΑΣΟΚ, ώστε να είναι ακριβοδίκαιοι.
Ωραία πές ότι τις βρίσκουν αυτές τις ευθύνες, που άλλωστε μας είναι γνωστές και αφορούν τον Δρύ και τον Φωτιάδη και ενδεχομένως και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Και μετά;
Εχουν παραγραφεί ήδη τα αδικήματα και άρα δεν μπορούν να ολοκληρώσουν την φυσική χρήση μιας εξεταστικής που είναι στο τέλος να βρεί τους ενόχους και να μετατρέψει την λειτουργία της σε προανακριτική επιτροπή για να απαγγείλει κατηγορίες που θα δικασθούν στο Ειδικό Δικαστήριο.
Δηλαδή πρακτικά, απλά καθυστερούν, αν δεν διακινδυνεύουν το να μη ολοκληρωθεί η διαδικασία που περιέγραψα, μέχρι τον Ιούνιο και έτσι να μη παραπεμφθούν οι "υφυπουργοί" του "μπλάνκο", που υποχρέωσε τους εισαγγελείς να παραιτηθούν.
Δεν κατάλαβαν, ότι ο Καραμανλής πηγαίνει σε εξεταστική επιτροπή, επειδή τον υποχρέωσαν οι εισαγγελείς, σε μια προσπάθεια να κερδίσει χρόνο από την προανακριτική;
Το κατάλαβαν.
Αυτοί όμως γιατί να θέλουν να του δόσουν αυτόν τον χρήσιμο χρόνο;
Την απάντηση, θα την λάβουν προσεχώς.
Μόλις κάψαν το χαρτί που τους έδινε ρόλο σε μια πιθανή μελλοντική κυβερνητική συμμαχία, που ανεξάρτητα από την συγκρότησή της, τους έδινε ρόλο.
Ξαναγύρισαν στην "θανάσιμη μοναξιά τους".
Οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να διαχειρισθούν το κόμμα τους.
Εχουν μπερδέψει την πολιτική με την προσωπική και κομματική καριέρα και πέφτουν από το ένα σφάλμα στο άλλο.
Εγώ να δεχθώ την εκδοχή τους.
Θέλουν εξεταστική επιτροπή για να αποδώσουν και στο ΠΑΣΟΚ τις πολιτικές ευθύνες του και έτσι θέλουν να ψάξουν το θέμα σε όλο το ιστορικό βάθος του, δηλαδή και στην περίοδο ΠΑΣΟΚ, ώστε να είναι ακριβοδίκαιοι.
Ωραία πές ότι τις βρίσκουν αυτές τις ευθύνες, που άλλωστε μας είναι γνωστές και αφορούν τον Δρύ και τον Φωτιάδη και ενδεχομένως και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Και μετά;
Εχουν παραγραφεί ήδη τα αδικήματα και άρα δεν μπορούν να ολοκληρώσουν την φυσική χρήση μιας εξεταστικής που είναι στο τέλος να βρεί τους ενόχους και να μετατρέψει την λειτουργία της σε προανακριτική επιτροπή για να απαγγείλει κατηγορίες που θα δικασθούν στο Ειδικό Δικαστήριο.
Δηλαδή πρακτικά, απλά καθυστερούν, αν δεν διακινδυνεύουν το να μη ολοκληρωθεί η διαδικασία που περιέγραψα, μέχρι τον Ιούνιο και έτσι να μη παραπεμφθούν οι "υφυπουργοί" του "μπλάνκο", που υποχρέωσε τους εισαγγελείς να παραιτηθούν.
Δεν κατάλαβαν, ότι ο Καραμανλής πηγαίνει σε εξεταστική επιτροπή, επειδή τον υποχρέωσαν οι εισαγγελείς, σε μια προσπάθεια να κερδίσει χρόνο από την προανακριτική;
Το κατάλαβαν.
Αυτοί όμως γιατί να θέλουν να του δόσουν αυτόν τον χρήσιμο χρόνο;
Την απάντηση, θα την λάβουν προσεχώς.
Μόλις κάψαν το χαρτί που τους έδινε ρόλο σε μια πιθανή μελλοντική κυβερνητική συμμαχία, που ανεξάρτητα από την συγκρότησή της, τους έδινε ρόλο.
Ξαναγύρισαν στην "θανάσιμη μοναξιά τους".
28 δίς. Μας κοροιδεύουν
Η χρηματιστηριακή αξία , όλων των τραπεζών, είναι περίπου 20 δις. Περίπου 10 η Εθνική, 4 η Αλφα και οι υπόλοιπες λιγώτερο από 2 δις.
Το σύνολο των καταθέσεων στις τράπεζες, είναι περίπου 200 δις
Το σύνολο των δανείων είναι περίπου 100 δις , από τα οποία τα στεγαστικά περίπου 65 δις.
Το συμπέρασμα, είναι ότι τους δίνουν 28 δις για να διασφαλίσουν ότι δεν θα χάσουν τις καταθέσεις τους, οι καταθέτες, ενώ με 10 δις θα μπορούσαν να αγοράσουν όλες τις τράπεζες.
Τρελαίνομαι.
Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2008
Ναί στην πρόταση Νίμιτς για "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας".
Μου άφησε στυφή γεύση η άρνηση του ΠΑΣΟΚ να "μήν" αποδεχθεί την πρόταση Νίμιτς για ονομασία της ΦΥΡΟΜ με το όνομα Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.
Θεωρώ πολύ σοβαρό λάθος την ανάδειξη μιας "κόκκινης γραμμής", που παραβιάζεται, από την πρόταση.
Δεν καταλαβαίνω, πραγματικά.
Αυτή η εμμονή για ένα όνομα για χρήση μέσα και έξω από την χώρα, δεν καταλαβαίνω τι αξία έχει.
Είναι λίγο ανόητο, να θέλεις να επιβάλεις στους κατοίκους να είναι Βορειομακεδόνες και όχι Μακεδόνες, Αλβανοί Βούλγαροι, Ελληνες, Ρομ κλπ. Παραβιάζει την αρχή του αυτοπροσδιορισμού των ατόμων, κατάφωρα.
Πές ότι το κράτος αποφασίζει να ονομάζονται και στο εσωτερικό Βορειομακεδόνες και οι κάτοικοι θέλουν να αυτοπροσδιορισθούν ως Μακεδόνες. Τι θα τους κάνει; Θα τους υποχρεώσει με το ζόρι, θα τους κυνηγήσει; Τι θα κάνει;
Εντάξει, το διεθνές όνομα, ενοχλεί τους Μακεδόνες της Ελληνικής Μακεδονίας και προκαλεί σύγχιση, οπότε ο γεωγραφικός προσδιορισμός είναι χρήσιμος. Αλλά η δημιουργία με το ζόρι του εσωτερικού ονόματος, δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Υπερβαίνουμε τα εσκαμένα.
Είναι ένα λάθος, που δεν θα βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος.
Το πούλημα πατριωτισμού, δεν ήταν ποτέ ο καλύτερος ρόλος για την δημοκρατική παράταξη. Με αυτά και μ'αυτά, μπορούσαν να παίζουν ρόλο τύποι σαν τον Παπαθεμελή.
Ας τους ξεπεράσουμε πιά.
Εχω ένα σίγουρο.....
Είναι μια φράση που την ακούει κανείς, παντού γύρω του. Παλιώτερα την ακούγαμε στις ιπποδρομίες, στην συνέχεια στο χρηματιστήριο το 99 και τώρα, στις δουλειές της διαπλοκής.
Ολοι είχαμε "ένα σίγουρο...". Είχαμε δηλαδή την τύφλα μας.
Εχουν και οι οικονομικές αναλύσεις το ενδιαφέρον τους, αλλά πιστεύω, ότι δεν φτάνουν να περιγράψουν το πρόβλημα και την λύση.
Τα πάντα γύρω μας, είχαν ένα σίγουρο ... μυστικό και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα.
Το σίγουρο μυστικό που παλιότερα αποτελούσε παράγοντα επιτυχίας, τώρα που βάλαμε το κεφάλι μέσα στο σακί και κοιτάμε το περίφημο "ένα σίγουρο...", βλέπουμε ότι δεν ήταν τίποτε άλλο από μια απάτη.
Δεν θέλω να γράψω πολλά. Μόνο ένα.
Θα πεισθώ ότι οδεύουμε σε λύση, αν οι αποφάσεις, στοχεύουν σε θεσμοθέτηση, μιας αλήθειας.
Λύση είναι η "απόλυτη διαφάνεια".
Από το γιατί κοστίζει τόσο ένα προιόν, μέχρι που πάει το τελευταίο ευρώ του κάθε φορολογούμενου.
Ολα τα άλλα, όλοι οι ποταμοί χρήματος, φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσουν να αγοράσουν αυτή την απλή πανάκεια. Την διαφάνεια. Φαίνεται ότι κοστίζει πάρα πολύ σε πολλούς.
Οι συνήθειές τους βλέπεις κοστίζουν και αυτές πολύ και ενδεχομένως αποφέρουν και πολλά και είναι λίγο δύσκολο να εγκαταλειφθούν.
Ισως χρειάζεται να καθυστερήσει λίγο η όποια διάσωση, για να προλάβουν να χωνέψουν την αξία της διαφάνειας.
Ολοι είχαμε "ένα σίγουρο...". Είχαμε δηλαδή την τύφλα μας.
Εχουν και οι οικονομικές αναλύσεις το ενδιαφέρον τους, αλλά πιστεύω, ότι δεν φτάνουν να περιγράψουν το πρόβλημα και την λύση.
Τα πάντα γύρω μας, είχαν ένα σίγουρο ... μυστικό και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα.
Το σίγουρο μυστικό που παλιότερα αποτελούσε παράγοντα επιτυχίας, τώρα που βάλαμε το κεφάλι μέσα στο σακί και κοιτάμε το περίφημο "ένα σίγουρο...", βλέπουμε ότι δεν ήταν τίποτε άλλο από μια απάτη.
Δεν θέλω να γράψω πολλά. Μόνο ένα.
Θα πεισθώ ότι οδεύουμε σε λύση, αν οι αποφάσεις, στοχεύουν σε θεσμοθέτηση, μιας αλήθειας.
Λύση είναι η "απόλυτη διαφάνεια".
Από το γιατί κοστίζει τόσο ένα προιόν, μέχρι που πάει το τελευταίο ευρώ του κάθε φορολογούμενου.
Ολα τα άλλα, όλοι οι ποταμοί χρήματος, φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσουν να αγοράσουν αυτή την απλή πανάκεια. Την διαφάνεια. Φαίνεται ότι κοστίζει πάρα πολύ σε πολλούς.
Οι συνήθειές τους βλέπεις κοστίζουν και αυτές πολύ και ενδεχομένως αποφέρουν και πολλά και είναι λίγο δύσκολο να εγκαταλειφθούν.
Ισως χρειάζεται να καθυστερήσει λίγο η όποια διάσωση, για να προλάβουν να χωνέψουν την αξία της διαφάνειας.
Διδάγματα από το 1929
gromaios@otenet.gr Τότε πτώχευσε η μικρή Τράπεζα Κοσμαδοπούλου. Πολλοί γερουσιαστές, κυρίως από τη Θεσσαλία, φέρνουν το θέμα στη Γερουσία και ζητούν να εγγυηθεί το Δημόσιο την απόδοση των καταθέσεων. Εχει ενδιαφέρον η απάντηση του Βενιζέλου: «Είναι άξια πολύ προσοχής αυτή η περίπτωσις και μολονότι δεν ευθύνεται νομικώς το Κράτος δι' αυτό, εγώ αντιλαμβάνομαι την ευθύνη του Κράτους και τας υποχρεώσεις του Κράτους όχι ως ομοίας εντελώς προς τας ευθύνας ενός ιδιώτου. Δεν ευθύνεται το Κράτος όταν οι νόμοι το επιβάλλουν. Ευθύνεται και όταν γενικαί αρχαί ηθικαί τού επιβάλλουν να ευθύνεται». Η κυβέρνηση, στο πλαίσιο των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ανακοίνωσε ότι, με νόμο, θα αυξήσει το όριο της εγγύησης των καταθέσεων από 20.000 ευρώ - που ισχύει σήμερα - σε 100.000 ευρώ. Ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε ότι θα στηρίξει «την όποια νομοθετική πρωτοβουλία χρειαστεί για να μετατραπεί η πολιτική δέσμευση σε θεσμοθετημένο πλαίσιο που εγγυάται τις καταθέσεις». Η συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιβάλλει την ταχύτερη νομοθετική ρύθμιση, η οποία θα εμπνεύσει εμπιστοσύνη στους καταθέτες, θα αποτρέψει τον πανικό, θα θωρακίσει το τραπεζικό σύστημα και θα εξασφαλίσει την ομαλή ροή χρήματος για να περιορισθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στην αγορά. Θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο, για το παρόν και για το μέλλον, αν η κυβέρνηση υιοθετήσει τις απόψεις του προέδρου του ΠαΣοΚ για την αποτελεσματική εποπτεία του χρηματοδοτικού συστήματος, την αναπροσαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας και την υπαγωγή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε πολιτικό πλαίσιο. Μετά την κρίση του 1929 και ο Ελευθέριος Βενιζέλος έθεσε το θέμα της αδειοδότησης των τραπεζών, αλλά και των επιτοκίων καταθέσεων: «Δυνάμεθα ή δεν δυνάμεθα» είχε δηλώσει στη Βουλή «πρέπει ή δεν πρέπει να είπωμεν ότι απαγορεύεται να ιδρύονται Ταμιευτήρια παρά μόνον όταν αι Τράπεζαι έχουν 50 ή 100 εκατομμύρια; Διατί να επιτρέψωμεν την λειτουργίαν αυτών σε ασθενείς οργανισμούς;». Ενδιαφέρουσα είναι και η άποψη του Βενιζέλου για τα επιτόκια καταθέσεων: «Αι Τράπεζαι, αι οποίαι δεν στέκονται καλά εις τα πόδια των και γυρεύουν να συγκεντρώσουν τας οικονομίας του κόσμου του πτωχού, διά να επιτύχουν τούτο αυξάνουν τον τόκον εις 6%, εις 7%, εις 8%... Εις το Ταμιευτήριον, το οποίον έχει λαϊκόν χαρακτήρα, δεν σου επιτρέπω να δίδης τόκον ανώτερον του 6%. Νομίζω ότι μία τοιαύτη διάταξις θα εξυπηρετήση τα αληθή συμφέροντα του κόσμου, ο οποίος είναι φυσικό να φέρεται προς μεγαλύτερα κέρδη και φερόμενος εις μεγαλύτερα κέρδη φέρεται εις την καταστροφήν». Μήπως δεν συμβαίνουν αυτά και σήμερα; Ποιες τράπεζες δίνουν τα υψηλότερα επιτόκια καταθέσεων; Πόσοι έχασαν τα χρήματά τους σε «ελκυστικά» χαρτιά, που κάηκαν μέσα σε μία ημέρα από τη χρεοκοπία τραπεζών στην Αμερική; Δεν είναι θέμα οι εγγυήσεις και τα ίδια κεφάλαια για την άδεια ίδρυσης και λειτουργίας μιας τράπεζας; Δεν υπάρχει θέμα ευθύνης εκείνων που διαχειρίζονται τις καταθέσεις των πολιτών έναντι αστρονομικών αμοιβών; Το κράτος - δηλαδή οι πολίτες - θα πληρώσει τα «σπασμένα» και οι τραπεζίτες θα απολαμβάνουν τα αγαθά των οικονομικών εγκλημάτων τους; Θα ξεχασθούν όλα αυτά μετά το ξεπέρασμα της κρίσης; Διδάγματα από το 1929
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ
Το ΒΗΜΑ, 12/10/2008 , Σελ.: A58
Κωδικός άρθρου: B15484A582
ID: 297610
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
