Δεν γίνεται τίποτε. Ο κόσμος έχει πάρει τις αποφάσεις του.
Βλέπει Χ"Νικολάου, Λάκη , Μάκη και θέλει πρωθυπουργό τον Καραμανλή.
Δεν έχει απαιτήσεις. Στεναχωριέται ίσως που πεινάει, που δεν έχει δουλειά, που δεν έχει μέλλον, αλλά με κάθε μαλακιούλα της κυβέρνησης, όπως το ΒΕΤΟ ή οι ρώσικοι αγωγοί, μοιάζει να ξαναβρίσκει το άλοθί του, για να στηρίζει αυτήν την γνώριμη σ'αυτόν στασιμότητα.
Ξέρει ότι θα του φάνε τα λεφτά των ταμείων, ότι θα τον ταίσουν ψέματα, ντόπες, σκάνδαλα κάθε είδους και λάδι με βαλβολίνες, αλλά το διασκεδάζει.
Χαίρονται για κάθε ατυχία του ΓΑΠ και την αντισταθμίζουν με την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, την δήθεν επαναστατική επιλογή τους, στο πρόσωπο του Τσίπρα, την δήθεν απογοήτευσή τους που δεν εξελέγη ο Βενιζέλος αρχηγός και άλλα τέτοια.
Λές και αν εξελέγετο ο Βενιζέλος, δεν θα βρίσκαν καινούριες αφορμές οι ίδιοι για να διαφοροποιηθούν είτε αυτοί είτε οι υποστηρικτές του ΓΑΠ.
Το ευκολώτερο συμπέρασμα θα ήταν να πώ ότι λείπει ένα πνεύμα ενότητας. Δεν θέλουν να βλέπουν, ούτε τα άντερά τους, όπως λέει ο λαός.
Αλλά μάλλον το μεγάλο λάθος μου , είναι ότι πιστεύω πως υπάρχει η δημοκρατική παράταξη. Μεγάλο λάθος. Το μόνο πράγμα που υπάρχει είναι αδιάφοροι, εξυπνάκηδες που νομίζουν ότι το δικό τους κρυφό κόλπο, οι άκρες τους, δεν κινδυνεύει. Μπορούν να είναι ταυτόχρονα και δημοκράτες και στυλοβάτες της συντήρησης.
Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στην ρήξη, στις εκρήξεις της κοινωνίας, στην ένταση, που είναι η μήτρα που μπορεί να γεννήσει μια νέα γενιά δημοκρατών.
Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στην μήτρα της απογοήτευσης, για να μην πώ της απελπισίας.





